ติ่มซำ มาจากที่ไหน?
ติ่มซำเป็นภาษากวางตุ้งแปลว่า “แตะหัวใจ” เกิดขึ้นในโรงน้ำชาของกว่างโจว ที่ซึ่งนักเดินทางแวะพักดื่มชากับของว่างชิ้นเล็ก ๆ ไม่กี่อย่าง ธรรมเนียมนี้เรียกว่ายำฉา (“ดื่มชา”) ต่อมารุ่งเรืองในฮ่องกง
ติ่มซำเป็นภาษากวางตุ้งแปลว่า “แตะหัวใจ” เกิดขึ้นในโรงน้ำชาของกว่างโจว ที่ซึ่งนักเดินทางแวะพักดื่มชากับของว่างชิ้นเล็ก ๆ ไม่กี่อย่าง ธรรมเนียมนี้เรียกว่ายำฉา (“ดื่มชา”) ต่อมารุ่งเรืองในฮ่องกง
📍 มัฆริบ (แอลจีเรีย โมร็อกโก และตูนิเซีย)
คูสคูสไม่ใช่ธัญพืช แต่เป็นเม็ดแป้งเซโมลินาจิ๋ว ๆ ที่ปั้นด้วยมือแล้วนำไปนึ่ง มันเริ่มต้นจากชนชาวเบอร์เบอร์ในแอฟริกาเหนือ และในปี 2020 แอลจีเรีย มอริเตเนีย โมร็อกโก และตูนิเซีย ได้ร่วมกันขึ้นทะเบียนคูสคูสเป็นมรดกของยูเนสโก
📍 บราซิลตอนใต้และอุรุกวัย
ชาวนิวซีแลนด์รักเฟยโจอามากจนหลายคนคิดว่ามันเป็นผลไม้ของชาวกีวีเอง แต่จริง ๆ แล้วมันมาจากที่ราบสูงทางใต้ของบราซิลและอุรุกวัย ต้นที่นำจากอุรุกวัยไปฝรั่งเศสในปี 1890 ต่อมาไปถึงแคลิฟอร์เนีย แล้วจึงถึงนิวซีแลนด์
📍 ลุยเซียนาตอนใต้ สหรัฐอเมริกา
กัมโบคือเบ้าหลอมวัฒนธรรมในชามเดียว เป็นสตูว์ของลุยเซียนาตอนใต้ที่ผสมรูซ์แบบฝรั่งเศส ผงฟีเล (ใบแซสซาฟราสบด) ที่ชาวช็อกทอว์ใช้ทำให้ข้น และกระเจี๊ยบเขียว ซึ่งชื่อแอฟริกัน ngombo ของมันกลายมาเป็นชื่ออาหารจานนี้ กัมโบถูกบรรยายครั้งแรกในปี 1802
📍 เมมูโระ ฮกไกโด ญี่ปุ่น
เกตบอลถูกคิดขึ้นในปี 1947 ที่เมมูโระ ฮกไกโด โดยเอจิ ซูซูกิ ผู้ทำไม้ตีและลูกบอลด้วยมือ เพื่อให้เด็ก ๆ ที่ขาดแคลนของเล่นหลังสงครามได้เล่นเกมคล้ายโครเกต์ ต่อมามันกลายเป็นกีฬาโปรดของผู้สูงอายุ
📍 โตเกียว–โอซากะ ญี่ปุ่น
ทางรถไฟความเร็วสูงสายแรกของโลก ชินคันเซ็นสายโทไกโดของญี่ปุ่น เปิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 1964 ระหว่างโตเกียวและโอซากะ ก่อนโอลิมปิกโตเกียวไม่นาน รถไฟหัวมนของมันทำความเร็วได้ 210 กม./ชม. และลดการเดินทางเหลือสี่ชั่วโมง
📍 คาบสมุทรมลายูและสุมาตรา
Durian มาจากคำมลายู duri แปลว่า “หนาม” ตามเปลือกที่เป็นหนามของผลไม้ ที่ถูกเรียกว่า “ราชาแห่งผลไม้” ในบางภูมิภาค มีกลิ่นแรงมากจนสิงคโปร์ห้ามนำขึ้นรถไฟฟ้า