
โรเกนนิง (การแข่งนำทางระยะไกล) มาจากที่ไหน?
ในโรเกนนิง ทีมที่มีแผนที่และเข็มทิศออกตามหาจุดตรวจให้ได้มากที่สุดภายในเวลาสูงสุด 24 ชั่วโมง กีฬานี้ก่อตั้งที่เมลเบิร์นในปี 1976 และชื่อแปลกๆ มาจากผู้ก่อตั้งสามคน ได้แก่ ROd, GAIl และ NEil Phillips

ในโรเกนนิง ทีมที่มีแผนที่และเข็มทิศออกตามหาจุดตรวจให้ได้มากที่สุดภายในเวลาสูงสุด 24 ชั่วโมง กีฬานี้ก่อตั้งที่เมลเบิร์นในปี 1976 และชื่อแปลกๆ มาจากผู้ก่อตั้งสามคน ได้แก่ ROd, GAIl และ NEil Phillips
📍 เกียวโต (ราชสำนักเฮอัน) ญี่ปุ่น
ไคอาวาเสะเริ่มจากการละเล่นของขุนนางสมัยเฮอันในญี่ปุ่น เปลือกหอยกาบคู่หนึ่งจะเข้ากันได้พอดีกับอีกซีกของมันเท่านั้น ผู้เล่นจึงต้องหาคู่ที่ตรงกันจากเปลือกหอยที่วาดลาย ซึ่งมักเป็นฉากจากเรื่องเล่าของเก็นจิ ต่อมาเปลือกหอยเหล่านี้ก็ประดับงานแต่งงานของชนชั้นสูง
📍 ลอนดอน (งานครัฟต์ที่โอลิมเปีย) อังกฤษ
ด็อกอะจิลิตีเริ่มต้นจากการแสดงคั่นเวลาในงานประกวดสุนัขครัฟต์ปี 1978 ที่ลอนดอน โดยให้สุนัขวิ่งแข่งรอบสนามที่จำลองมาจากการแข่งม้ากระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง และกลายเป็นการแข่งขันอย่างเป็นทางการที่ครัฟต์ในปี 1980
📍 เซเนกัลและแอฟริกาตะวันตกใกล้เคียง
โยเตเป็นเกมกลยุทธ์ที่รวดเร็วของแอฟริกาตะวันตก ผู้เล่นถือหมากไว้ในมือ วางลงบนกระดาน และจับหมากด้วยการกระโดดข้าม การสำรวจเกมแอฟริกาตะวันตกในปี 1955 พบว่าเกมนี้ได้รับความนิยมมากในเซเนกัลจนผู้พูดภาษาฝรั่งเศสที่นั่นคิดคำกริยาสำหรับการเล่นเกมนี้ขึ้นมา คือ “yoter”
📍 แถบซิดนีย์ (แม่น้ำจอร์จส์) ออสเตรเลีย
Boomerang มาจากภาษาอะบอริจินของแถบซิดนีย์ บันทึกเป็น “bou-mar-rang” ในปี 1822 แต่บูมเมอแรงที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จัก แกะจากงาแมมมอธ ถูกพบในถ้ำแห่งหนึ่งในโปแลนด์
📍 ตองงา
กัปตันคุกได้คำว่า taboo มาจากตองงาในปี 1777 เมื่อขุนนางตองงาที่เขาเชิญมาร่วมมื้อค่ำไม่ยอมกิน เพราะพวกเขาเป็น taboo หรือ “ต้องห้าม” คำคล้าย ๆ กันมีอยู่ทั่วโพลินีเชีย เช่น kapu ในภาษาฮาวาย
📍 ฮิโล ฮาวาย
ข้าว แพตตี้เนื้อ และน้ำเกรวีสีน้ำตาล ปัจจุบันโปะหน้าด้วยไข่ดาว โลโคโมโคเสิร์ฟครั้งแรกในปี 1949 ที่ร้านลินคอล์นกริลล์ในฮิโล ฮาวาย วัยรุ่นขาประจำตั้งชื่อมันตามเพื่อนที่มีฉายาว่า “บ้า” (loco ในภาษาสเปน)