Whence
Waterhyacint
Plant

Waterhyacint: waar komt het vandaan?

Waterhyacint komt uit het Amazonebekken in Zuid-Amerika. Tuinliefhebbers brachten deze drijvende plant met lila bloemen ver van huis, en nu is het een van de ergste onkruiden ter wereld, die meren en rivieren in de hele tropen verstikt.

Een drijver uit de Amazone

Waterhyacint drijft vrij op meren en traag stromende beken. De glanzende bladeren rijzen op uit sponsachtige, bolvormige stelen die de plant drijvend houden, en veerachtige paarszwarte wortels hangen in het water. Het oorspronkelijke verspreidingsgebied is het Amazonebekken, en de plant werd in 1823 wetenschappelijk beschreven uit de Zuid-Amerikaanse tropen. Twee aanwijzingen wijzen die kant op: de genetische diversiteit is het grootst in Zuid-Amerika, en alleen in de laaglanden van herkomst hebben populaties alle drie de bloemvormen.

Meegenomen om de bloemen

Een rechtopstaande stengel draagt 8 tot 15 opvallende bloemen, meestal lavendelblauw tot roze, en juist die schoonheid verspreidde de plant. Nadat hij was beschreven, werd hij geplant in een botanische tuin in Zuidoost-Azië. Van daaruit, in een rivier gegooid, verspreidde hij zich snel over tropisch Azië. In 1880 had hij Europa bereikt, en sindsdien is hij naar meer dan 50 landen op vijf continenten gebracht, vaak om vijvers te versieren.

Waarom men aan Zuidoost-Azië denkt

In een groot deel van tropisch Azië is de plant zo gewoon dat hij er thuis lijkt. Hij is een ernstige plaag geworden, van de Backwaters van Kerala in India tot het Tonle Sapmeer in Cambodja, en mensen hebben er toepassingen voor gevonden: in delen van Oost- en Zuidoost-Azië wordt hij als groente gekookt, en op veel plaatsen worden er meubels, handtassen en manden van gemaakt. Buiten Zuid-Amerika heeft hij weinig natuurlijke vijanden, en zijn matten kunnen in één tot twee weken in omvang verdubbelen.

Bronnen: en.wikipedia.org ↗ · riviste.unige.it ↗

Meer in de categorie Planten

Meer uit Zuid-Amerika