Whence
Dromader (wielbłąd jednogarbny)
Zwierzę

Dromader (wielbłąd jednogarbny): skąd to się wzięło?

Dromader, czyli wielbłąd jednogarbny, został po raz pierwszy udomowiony na południu i południowym wschodzie Półwyspu Arabskiego. Jego dzicy przodkowie dawno wymarli, więc dziś żyje tylko jako zwierzę domowe lub zdziczałe, w Afryce, Azji, a nawet w Australii.

Udomowiony w Arabii

Dzikie dromadery żyły niegdyś na Półwyspie Arabskim, a na wybrzeżu Morza Czerwonego w Arabii Saudyjskiej znaleziono żuchwę dromadera datowaną na 8200 rok p.n.e. Badanie z 2016 roku porównało dawne DNA dzikich i wczesnych udomowionych wielbłądów z próbkami od 1083 żyjących zwierząt. Wykazało, że wśród założycieli udomowionych stad były dzikie dromadery z południowo-wschodniej części półwyspu. Po pierwszym udomowieniu do stad wciąż dołączały zwierzęta z wymarłych dziś dzikich populacji; badacze nazywają to „uzupełnianiem z natury”.

Ciało stworzone do pustyni

Słynny garb magazynuje tłuszcz, nie wodę: to tłuszcz spięty tkanką włóknistą, który wielbłąd rozkłada na energię, gdy brakuje pożywienia, dlatego u głodnego wielbłąda garb przechyla się i opada. Wodę oszczędza na inne sposoby. Dromader potrafi zamykać nozdrza, jego temperatura ciała waha się w ciągu dnia od 31 do 41,7 °C, dzięki czemu mniej się poci, i może przeżyć utratę ponad 30% wody z organizmu. Potem potrafi wypić naraz ponad 100 litrów.

Skąd skojarzenie z Saharą

Wielbłądy to wręcz symbol Sahary, a w Afryce żyje dziś ponad 80% wszystkich dromaderów świata. Ale dromadera po raz pierwszy udomowiono w Arabii. Archeologia i sztuka naskalna pokazują dromadery w Afryce Północnej najpóźniej w 1500 roku p.n.e., ale powszechnie zaczęto ich tam używać dopiero wtedy, gdy Sahara stała się suchsza. Pierwsza pisemna wzmianka o nich w Afryce Północnej pochodzi z kampanii Juliusza Cezara z 46 roku p.n.e. Po islamskim podboju Afryki Północnej wielbłądy sprowadzano w wielkich ilościach, a handel przez Saharę się rozwinął.

Źródła: en.wikipedia.org ↗ · ilri.org ↗ · nottingham.ac.uk ↗ · animals.sandiegozoo.org ↗

Więcej z kategorii: Zwierzęta

Kot syjamski
Zwierzę

Kot syjamski

📍 Tajlandia (dawniej Syjam)

Koty syjamskie pochodzą z Tajlandii, dawnego Syjamu, gdzie opisują je stare rękopisy „Wierszy o kotach”. W 1878 roku amerykański konsul w Bangkoku wysłał jednego, Siama, do Białego Domu w prezencie dla Lucy Hayes: pierwszego udokumentowanego kota syjamskiego w USA.

Koń islandzki
Zwierzę

Koń islandzki

📍 Islandia

Konie islandzkie wywodzą się od kucyków przywiezionych przez nordyckich osadników ponad 1000 lat temu. Dziś żadnego konia nie wolno sprowadzić na Islandię, a ten, który ją opuści, nigdy nie wróci. Wiele z nich potrafi wyjątkowo płynny chód zwany tölt.

Kot bengalski
Zwierzę

Kot bengalski

📍 Kalifornia, USA

Mimo nazwy kot bengalski powstał w Stanach Zjednoczonych: hodowczyni Jean Mill skrzyżowała w 1963 roku dziką azjatycką kotkę bengalską z kotem domowym, a rasę założyła w Kalifornii w latach 80. „Bengal” pochodzi od naukowej nazwy kota bengalskiego.

Więcej z kontynentu: Azja

Herbata jaśminowa
Napój

Herbata jaśminowa

📍 Fuzhou, Fujian, Chiny

Herbata jaśminowa to herbata, zwykle zielona, aromatyzowana świeżymi kwiatami jaśminu, które miesza się z liśćmi nocą, akurat gdy się otwierają. Tę sztukę udoskonalono w Fuzhou w południowo-wschodnich Chinach, od czasów dynastii Song zwanym „Miastem Jaśminu”.

Yogurt (angielskie słowo)
Słowo

Yogurt (angielskie słowo)

📍 Anatolia i Stambuł (osmańska Turcja)

Yogurt pochodzi od osmańskiego tureckiego yoğurt, zbudowanego na rdzeniu oznaczającym „gęstnieć”. Po angielsku pisano je „yughurd” już w latach 20. XVII wieku, a pisownia wciąż waha się między yogurt a yoghurt.

Maneki-neko (figurka kota szczęścia)
Wynalazek

Maneki-neko (figurka kota szczęścia)

📍 Tokio (Edo), Japonia

Siedzi w sklepach na całym świecie, często chińskich, ale kot szczęścia pochodzi z Edo, dzisiejszego Tokio, gdzie figurki sprzedawano już w latach 50. XIX wieku. Jego uniesiona łapka nie macha na powitanie: to japoński gest oznaczający „chodź tu”.