Maneki-neko (figurka kota szczęścia): skąd to się wzięło?
Maneki-neko, „kot przywołujący”, pochodzi z Edo, dzisiejszego Tokio. Gliniane figurki kota z uniesioną łapką sprzedawano tam już w latach 50. XIX wieku, a dziś kot szczęścia siedzi przy drzwiach sklepów i kasach na całym świecie.
Gliniane koty z Asakusy
Pod koniec XVI wieku w Imado, w dzielnicy Asakusa w Edo, znaleziono glinę dobrą do wyrobu ceramiki, a miejscowi zaczęli wytwarzać ceramikę imado. Popularna teoria wywodzi maneki-neko od lalek imado, które później tam robiono. Jedną z najwcześniejszych wzmianek o figurkach jest zapis z 1852 roku w kronice Edo, a w tym samym roku Utagawa Hiroshige wykonał drzeworyt przedstawiający sprzedaż jednej z odmian kota, najstarszy znany jego wizerunek.
Kot z wieloma legendami
Kilka świątyń i chramów w Tokio twierdzi, że to u nich narodził się kot. W najbardziej znanej opowieści, osadzonej na początku okresu Edo, kot przy bramie świątyni Gōtoku-ji przywołał do środka pana Ii Naotakę tuż przed wybuchem gwałtownej burzy, a wdzięczny pan uczynił ją świątynią swojego rodu. W innej uboga staruszka mieszkająca przy chramie Imado śniła, że jej kot prosi, by zrobiła jego gliniane figurki; sprzedawały się tak dobrze, że wyrwała się z biedy.
Skąd skojarzenie z Chinami
Figurka jest tak popularna w społecznościach chińskich, także w chińskich dzielnicach Stanów Zjednoczonych, że często bierze się ją za chińską i czasem nazywa „chińskim kotem szczęścia”. Jest powszechna także w samych Chinach. Nie wiadomo, jak rozeszła się poza Japonię, ale inne kraje i społeczności Azji przyjęły ją jako talizman pomyślności. Często źle odczytuje się też jej gest: w Japonii przywołuje się kogoś, unosząc dłoń i zginając palce w dół i do tyłu, i właśnie to robi łapka.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · nationalgeographic.com ↗