Bolas criollas (kreolska gra w kule): skąd to się wzięło?
Bolas criollas pochodzi z Wenezueli, gdzie gra ta jest uwielbiana na całych Llanos i na wsi. Dwie drużyny na zmianę toczą po ziemnym boisku duże czerwone i zielone kule, starając się zatrzymać je jak najbliżej małej żelaznej kulki zwanej mingo.
Gra z czasów kolonialnych
Przodkami tej gry są europejskie gry w kule. Sportowy opis przygotowany przez rząd Wenezueli podaje, że pierwsze dokładne relacje mówią o hiszpańskim zakonniku, który przywiózł ją do Wenezueli w czasie hiszpańskiego podboju. Najpierw grano kulami z bardzo twardego drewna, na przykład vera i guayacán, a by odróżnić drużyny, na kulach jednej strony malowano krzyż, a kule drugiej zostawiano gładkie. Prawdziwą popularność gra zyskała od lat 30. XX wieku, a dziś jest jednym z wielkich symboli kultury llanero.
Mingo, arrime i boche
Boisko to płaski prostokąt z ubitej ziemi, piasku lub gliny, najlepiej o wymiarach około 20 na 30 metrów, z ogrodzeniem z bali lub desek. Drużyny są dwuosobowe i każda ma osiem ciężkich kul. Jeden gracz rzuca mingo o średnicy najwyżej 5 cm, a potem drużyny rzucają na zmianę, dłonią skierowaną w dół. Arrime to delikatne toczenie, po którym kula zatrzymuje się przy mingo; boche to mocny rzut, który wybija kulę przeciwnika. Wygrywa drużyna, która pierwsza zdobędzie 20 punktów.
Skąd skojarzenie z Włochami lub Francją
Bolas criollas bardzo przypomina europejskie gry w kule, takie jak bocce i pétanque, więc wiele osób obstawia Włochy lub Francję. Jej korzenie rzeczywiście tkwią w dawnych europejskich grach w kule, ale w Wenezueli wyrosła na odrębny sport. W 1956 roku powstała Wenezuelska Federacja Bolas Criollas, której przewodniczył Lorenzo Rivas, dentysta i zapalony gracz. W tym samym roku na zebraniu w stanie Lara zgromadzono wszystkie istniejące regulaminy i połączono je w pierwszy oficjalny.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · es.wikipedia.org ↗ · web.archive.org ↗
.jpg/330px-Schlumbergera_%C3%97_buckleyi_(16946879165).jpg)
