Kyūdō (droga łuku): skąd to się wzięło?
Kyūdō pochodzi z Japonii. Wyrosło z łucznictwa samurajów, a obecną nazwę, „droga łuku”, przyjęło w 1919 roku; dziś uprawia je ponad sto tysięcy ludzi na całym świecie.
Łuk samuraja
Łucznictwo w Japonii sięga czasów prehistorycznych: brązowe dzwony z epoki Yayoi (ok. 500 p.n.e. – 300 n.e.) przedstawiają już długi łuk trzymany poniżej środka. Gdy pod koniec epoki Heian (794–1185) do władzy doszła klasa samurajów, łucznictwa trzeba było uczyć, a w XII wieku powstały pierwsze szkoły. Pod koniec XV wieku szybko rozpowszechnił się celny styl strzelania pieszo, którego autorem był Heki Danjō Masatsugu. Gdy Portugalczycy w 1543 roku przywieźli muszkiety lontowe, łuk powoli stracił swoje miejsce na wojnie.
Nowa nazwa w 1919 roku
W długim pokoju epoki Edo (1603–1868) łucznictwo stało się bardziej dyscypliną i formą rywalizacji niż bronią. W erze Meiji (1868–1912) samuraje stracili swój status, a ich łucznictwo, kyūjutsu, podupadło. Nauczyciele otworzyli sale dla zwykłych ludzi, szkoły włączyły je do zajęć, a od 1919 roku nazywano je kyūdō. W 1953 roku Ogólnojapońska Federacja Kyūdō połączyła główne szkoły w jedną standardową formę. Najczęściej używana tarcza ma 36 cm średnicy, a strzela się do niej z 28 metrów.
Skąd skojarzenie z Chinami lub Koreą
Japońskie łucznictwo zawdzięcza coś sąsiadom. Najstarszy pisany opis japońskiego łuku, z krótkim dolnym i długim górnym ramieniem, znajduje się w Księdze Wei, chińskiej kronice z III wieku. Chińskie idee łucznictwa ceremonialnego ukształtowały później łucznictwo na japońskim dworze, a chińskie techniki budowy łuków kompozytowych doprowadziły od X do XII wieku do powstania łuków z bambusa i drewna. Korea nazywa swoje tradycyjne łucznictwo gungdo, „droga łuku”, ale strzela z krótkiego łuku kompozytowego z rogu bawołu wodnego, bambusa i ścięgien.
Źródła: en.wikipedia.org › Kyūdō ↗ · en.wikipedia.org › Yumi ↗ · kyudo.jp ↗ · en.wikipedia.org › Gakgung ↗
.jpg/330px-Porcelain_Bowl_(38959569341).jpg)