Fajerwerki: skąd to się wzięło?
Fajerwerki pochodzą z Chin. Ludzie najpierw wywoływali tam huk, wrzucając bambus do ognia, potem zaczęli pakować proch do rurek, a za dynastii Song (960–1279) zrobili pierwsze petardy i pierwsze pokazy fajerwerków.
Od płonącego bambusa do prochu
Za dynastii Han (202 p.n.e. – 220 n.e.) w Chinach wrzucano łodygi bambusa do ognia, by pękały z głośnym hukiem. Proch pojawił się znacznie później: pierwsza potwierdzona wzmianka o nim to receptura z 808 roku, z czasów dynastii Tang, a odkryto go najpewniej przypadkiem, podczas doświadczeń z lekami. Jego chińska nazwa, huoyao, znaczy „ogniste lekarstwo”. Prochem upakowanym w małych pojemnikach zaczęto potem naśladować odgłos płonącego bambusa, a jedno i drugie nazywano baozhu, „wybuchający bambus”.
Petardy dynastii Song
Za dynastii Song zrobiono pierwsze petardy: rurki ze zwiniętego papieru wypełnione prochem, z lontem. Wiązano je też w długie pęki zwane bian, „bicz”, tak by wybuchały jedna po drugiej. Zwykli ludzie mogli kupić petardy u straganiarzy na targu, a urządzano też wielkie pokazy. Wspomnienie o dawnej stolicy Songów, z przedmową datowaną na 1147 rok, opisuje wielki pokaz fajerwerków, który wojsko urządziło w 1110 roku dla rozrywki cesarza Huizonga.
Kolor i droga na zachód
Około 1280 roku syryjski autor Hasan ar-Rammah opisał rakiety i fajerwerki w sposób sugerujący, że poznał je z chińskich źródeł. Europa robiła fajerwerki już w XIV wieku, a w XVII wieku były tam popularne. Chińscy wytwórcy słynęli z kolorów: chińska książka z 1753 roku barwiła płomienie na zielono octanem miedzi. Około 1797 roku angielski geograf John Barrow pisał, że chiński „sekret przyodziewania ognia” w wiele kolorów był główną zaletą ich fajerwerków.
Źródła: en.wikipedia.org › Fireworks ↗ · en.wikipedia.org › Gunpowder ↗ · ssec.si.edu ↗