แผนที่ไม้ (แผนที่ทะเลจากไม้และเปลือกหอย) มาจากที่ไหน?
นักเดินเรือชาวหมู่เกาะมาร์แชลล์ผูกก้านใบปาล์มเป็นแผนที่ของคลื่นในมหาสมุทร โดยใช้เปลือกหอยเล็กๆ แทนเกาะ พวกเขาจดจำแผนที่ไว้ก่อนออกเดินทาง แทนที่จะอ่านกลางทะเล
นักเดินเรือชาวหมู่เกาะมาร์แชลล์ผูกก้านใบปาล์มเป็นแผนที่ของคลื่นในมหาสมุทร โดยใช้เปลือกหอยเล็กๆ แทนเกาะ พวกเขาจดจำแผนที่ไว้ก่อนออกเดินทาง แทนที่จะอ่านกลางทะเล
📍 ชวาตะวันตก (ดินแดนของชาวซุนดา) อินโดนีเซีย
อังกลุงไม้ไผ่แต่ละอันเมื่อเขย่าจะให้เสียงเพียงโน้ตเดียว ดังนั้นการเล่นเพลงจึงต้องใช้ผู้เล่นทั้งทีม ชาวซุนดาเล่นมันมาหลายศตวรรษ ในปี 1938 แดง สุติญญา แห่งบันดุงทำอังกลุงที่เทียบเสียงตามบันไดเสียงตะวันตก
📍 ซิสถาน (ชายแดนอิหร่าน–อัฟกานิสถาน)
กังหันลมที่ใช้งานได้จริงเก่าแก่ที่สุดที่รู้จักหมุนอยู่ในซิสถาน บริเวณชายแดนอิหร่าน–อัฟกานิสถานปัจจุบัน ภายในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ใบพัดหมุนรอบแกนตั้งเพื่อบดเมล็ดพืชและสูบน้ำบ่อ ก่อนกังหันลมแห่งแรกของยุโรปหลายศตวรรษ
📍 มัสคีกอน มิชิแกน สหรัฐอเมริกา
ในปี 1965 เชอร์แมน พอพเพน แห่งเมืองมัสคีกอน รัฐมิชิแกน ทำ “Snurfer” (snow + surfer) กระดานที่ไม่มีที่ยึดเท้า ซึ่งคนส่วนใหญ่ถือว่าเป็นบรรพบุรุษโดยตรงของสโนว์บอร์ด
📍 นิวเซาท์เวลส์ตอนเหนือและควีนส์แลนด์ตะวันออกเฉียงใต้ ออสเตรเลีย
ทีทรีไม่เกี่ยวกับต้นชา แต่เป็นไม้เมอร์เทิลของออสเตรเลียที่ขึ้นเองริมลำธารและที่ราบชื้นแฉะในนิวเซาท์เวลส์ตอนเหนือและควีนส์แลนด์ตะวันออกเฉียงใต้ น้ำมันจากใบกลายเป็นผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ในทศวรรษ 1920
📍 ฮิโล ฮาวาย
ข้าว แพตตี้เนื้อ และน้ำเกรวีสีน้ำตาล ปัจจุบันโปะหน้าด้วยไข่ดาว โลโคโมโคเสิร์ฟครั้งแรกในปี 1949 ที่ร้านลินคอล์นกริลล์ในฮิโล ฮาวาย วัยรุ่นขาประจำตั้งชื่อมันตามเพื่อนที่มีฉายาว่า “บ้า” (loco ในภาษาสเปน)
📍 นิวซีแลนด์
Mako เป็นคำเมารีจากนิวซีแลนด์ที่หมายถึงฉลามหรือฟันของมัน ชาวซามัวเรียก mago และชาวฮาวายเรียก manō ฉลามมาโกครีบสั้นเป็นฉลามที่เร็วที่สุดเท่าที่รู้จัก และขึ้นชื่อเรื่องการกระโดดสูงพ้นน้ำเมื่อติดเบ็ด