.jpg/960px-Lucky_Cat_(Unsplash).jpg)
Maneki-neko (şans kedisi figürü) nereden geliyor?
Maneki-neko, yani “çağıran kedi”, Edo'dan, bugünkü Tokyo'dan gelir. Bir patisini kaldırmış kil kedi figürleri orada 1850'lerde satılıyordu; şans kedisi bugün dünyanın dört bir yanında dükkân kapılarının ve kasaların yanında oturuyor.
Asakusa'nın kil kedileri
16. yüzyılın sonlarında Edo'nun Asakusa semtindeki Imado'da çömlekçiliğe uygun kil bulundu ve yerel halk Imado işi seramikler yapmaya başladı. Yaygın bir görüş maneki-neko'yu daha sonra orada yapılan Imado bebeklerine dayandırır. Figürlerle ilgili en erken kayıtlardan biri, bir Edo kroniğinde 1852 tarihli bir nottur; aynı yıl Utagawa Hiroshige, kedinin bir çeşidinin satıldığı bir baskı yaptı ve bu, kedinin bilinen en eski tasviridir.
Pek çok köken hikâyesi olan bir kedi
Tokyo'daki birkaç tapınak ve mabet, kedinin doğum yeri olduğunu iddia eder. Erken Edo döneminde geçen en bilinen hikâyede, Gōtoku-ji tapınağının kapısındaki bir kedi, şiddetli bir fırtına kopmadan hemen önce bey Ii Naotaka'yı içeri çağırır; minnettar bey de burayı ailesinin tapınağı yapar. Bir başka hikâyede Imado Mabedi yakınlarında yaşayan yoksul yaşlı bir kadın, kedisinin rüyasında ondan kendi kil figürlerini yapmasını istediğini görür; figürler öyle iyi satar ki kadın yoksulluktan kurtulur.
İnsanlar neden Çin diyor
Figür, ABD'deki Çin mahalleleri de dahil, Çinli topluluklarda o kadar sevilir ki çoğu zaman Çinli sanılır ve bazen “Çin şans kedisi” diye anılır. Çin'de de yaygındır. Japonya dışına nasıl yayıldığı belli değil, ama başka Asya ülkeleri ve toplulukları onu bolluk tılsımı olarak benimsedi. Hareketi de çoğu zaman yanlış anlaşılır: Japonya'da insanlar birini çağırırken elini kaldırıp parmaklarını aşağı ve geriye doğru büker; pati de tam olarak bunu yapar.
Kaynaklar: en.wikipedia.org ↗ · nationalgeographic.com ↗
.jpg/330px-Ridin'_Alone._(Unsplash).jpg)
.jpg/330px-Spray_Paint_Cans_Berlin_(Unsplash).jpg)
