Paw (paw indyjski): skąd to się wzięło?
Paw indyjski pochodzi z subkontynentu indyjskiego, gdzie wciąż żyje dziko w większości Indii i na Sri Lance. Samiec jest ptakiem narodowym Indii, a jego mieniący się tren zastanawia naukowców od czasów Karola Darwina.
Ptak Indii i Sri Lanki
Paw indyjski pochodzi z subkontynentu indyjskiego. Żyje w większości Indii, od doliny Indusu na północnym zachodzie po Asam na północnym wschodzie i od Himalajów po południowy kraniec półwyspu, a także na suchszych nizinach Sri Lanki. Lubi otwarte lasy, zarośla w pobliżu wody i pola uprawne. Niewielkie grupy, zwykle jeden samiec z trzema do pięciu samic, żerują na ziemi, zjadając nasiona, owoce, owady i małe gady, a na noc wzlatują na wysokie drzewa.
Na zachód, do Aten i dalej
Ludzie dawno temu zabrali pawie daleko od ich ojczyzny i ptaki dotarły do Aten już w 450 roku p.n.e. Po łacinie ptak nazywał się pavo, skąd staroangielskie pawa, a angielskie słowo peacock pojawia się około 1300 roku. W średniowiecznej Europie pawie trzymano w menażeriach i ogrodach wielkich posiadłości, a rycerze zdobili hełmy ich piórami. Dziś zdziczałe stada żyją w wielu częściach świata, a ptaki rozmnażają ogrody zoologiczne, parki i hodowcy.
Tren, który zastanawiał Darwina
Słynny „ogon” pawia to tren wyjątkowo długich piór, pokryw nadogonowych, które wyrastają z kupra nad jego prawdziwym ogonem. Około 200 z nich, w większości zakończonych „okiem”, samiec unosi w wachlarz i wprawia w drżenie, zalecając się do samic. Ich barwy biorą się z maleńkich, regularnych struktur w promykach piór, które odbijają określone barwy światła, a nie z barwnika. Darwin nie widział pożytku z takiego ciężaru i pisał, że na widok pawiego pióra robi mu się niedobrze. Jego wyjaśnienie, dobór płciowy, wciąż budzi spory.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · knowindia.india.gov.in ↗ · pnas.org ↗ · etymonline.com ↗
.jpg/330px-Three_graceful_horses_(Unsplash).jpg)
.jpg/330px-Wild_Winter_Primates_(Unsplash).jpg)
