Tatami (słomiane maty podłogowe): skąd to się wzięło?
Tatami pochodzą z dawnych stolic Japonii, Nary i Kioto. Te maty podłogowe, dziś twarde podkłady pod pokryciem plecionym z situ, pojawiły się po raz pierwszy w domach szlachty w epoce Heian (794–1185), a japońskie pokoje wciąż mierzy się liczbą mat, które się w nich mieszczą.
Maty, które można złożyć
Nazwa pochodzi od czasownika tatamu, „składać” lub „układać w stos”, bo wczesne tatami były na tyle cienkie, że można je było złożyć albo ułożyć w stos, gdy ich nie używano. Starożytna kronika Kojiki wymienia już kilka ich rodzajów, z turzycy, skóry i jedwabiu. Najstarsze zachowane tatami, z połowy VIII wieku, przechowuje się w świątyni Tōdai-ji w Narze. W domach szlachty epoki Heian podłogi były drewniane, a kilka mat rozkładano jako siedziska lub posłania, co było luksusem zarezerwowanym dla najwyższej arystokracji.
Od kilku mat do całych pokoi
Od końca XII wieku tatami stawały się coraz powszechniejsze, a mniej więcej w XIV wieku miały już grube rdzenie z mocno ubitej słomy. W stylu shoin epoki Muromachi zaczęto wykładać matami całe pokoje, zaczynając od małych. Ceremonia herbaciana wprowadziła tatami do domów mieszczańskich, ale zwykli ludzie zaczęli ich powszechnie używać dopiero od połowy epoki Edo (1603–1868), a wsie rolnicze przyjęły je dopiero w epoce Meiji (1868–1912).
Pokoje mierzone w matach
Tatami to prostokąt o proporcjach 2:1, zwykle około 91 na 182 cm, choć rozmiary różnią się w zależności od regionu: rozmiar z Kioto jest największy. Pokoje w stylu japońskim mają zwykle 4,5, 6 lub 8 mat, a pokoje herbaciane często 4,5. Mata ma rdzeń grubości około 5 cm, dawniej z prasowanej słomy ryżowej, dziś często z pianki lub płyty wiórowej, pokrycie plecione z situ igusa i materiałowe obszycie. Mimo to popyt na nowe pokrycia spadł z 45 milionów w 1993 roku do 14,9 miliona w 2012 roku.
Źródła: nippon.com ↗ · en.wikipedia.org ↗ · ja.wikipedia.org ↗
.jpg/330px-Eating_with_Chopsticks_(Unsplash).jpg)
.jpg/330px-16_mm_Film_Reel_(With_Film).jpg)
