Tabla (para bębnów ręcznych): skąd to się wzięło?
Tabla pochodzi z północnych Indii, z okolic Delhi. Ta para bębnów do gry dłońmi ukształtowała się tam w XVIII wieku i od tamtej pory jest głównym bębnem hindustańskiej muzyki klasycznej, cenionym za dźwięczne tony membran z czarnymi plamami.
Stary pomysł, nowa para
Bębny mają w Azji Południowej długą historię: płaskorzeźba z II wieku p.n.e. w jaskiniach Bhaja przedstawia kobietę grającą na parze małych bębnów. Ale tabla w dzisiejszej postaci jest stosunkowo młoda. Wyraźne jej wizerunki pojawiają się dopiero od około 1745 roku, a jej kształt rozwijał się aż do początku XIX wieku. Kolekcja instrumentów Grinnell College podaje, że to połączenie w parę powstało prawdopodobnie na dworze Wielkich Mogołów w Delhi w drugiej połowie XVIII wieku.
Sidhar Khan i styl delhijski
Najwcześniejsze imię związane z tablą w źródłach historycznych to Sidhar Khan Dhadi, który w XVIII wieku założył gharanę delhijską, najstarszą szkołę gry na tabli. Zaczynał jako muzyk grający na pakhawaj, bębnie w kształcie beczki, a jego szkoła odróżniła od niego tablę lżejszym stylem „dwupalcowym” i nowymi formami, takimi jak qayada, temat z wariacjami. Jego następcy założyli kolejne szkoły, wśród nich szkoły z Lakhnau, Ajrady, Farukhabadu i Benaresu.
Atrament, dzięki któremu śpiewa
Na każdej membranie widnieje czarne koło zwane syahi, „atrament”, budowane warstwami z pasty ze skrobi ryżowej lub pszennej zmieszanej z czarnym proszkiem; w przepisach pojawiają się opiłki żelaza. Nadaje ono bębnom wyraźną wysokość dźwięku i dzwonowe alikwoty. Mniejszy bęben, na prawą rękę, zwykle drewniany, stroi się do tonu podstawowego solisty młotkiem i drewnianymi kołkami, a większy, na lewą rękę, często z mosiądzu lub miedzi, daje bas. Każde uderzenie gracze uczą się jako wypowiadanej sylaby, bol.
Źródła: en.wikipedia.org › Tabla ↗ · en.wikipedia.org › Delhi gharana ↗ · britannica.com ↗ · omeka-s.grinnell.edu ↗