Saguaro (kaktus): skąd to się wzięło?
Saguaro pochodzi z pustyni Sonora w południowej Arizonie i północno-zachodnim Meksyku i nigdzie indziej nie rośnie dziko. Ten olbrzymi, wieloramienny kaktus, klasyczne tło westernów, może mieć ponad 12 metrów wysokości i żyć ponad 150 lat.
Kaktus, który nie znosi mrozu
Saguaro jest endemitem pustyni Sonora: rośnie głównie w zachodniej części meksykańskiego stanu Sonora i w Arizonie, a w południowo-wschodniej Kalifornii znanych jest tylko około 30 dzikich roślin. Rośnie od poziomu morza do wysokości około 1400 metrów, a granice wyznacza mu zimno: długie mrozy go zabijają, dlatego brak go na wysokich pustyniach północnej Arizony oraz w Nowym Meksyku, Teksasie i Nevadzie. Jego północny skraj, góry Hualapai w Arizonie, czyni go najdalej na północ sięgającym kolumnowym kaktusem obu Ameryk.
Powolny start w życie
Saguaro zaczyna życie w cieniu „drzewa-niańki”, najczęściej palo verde, drzewa żelaznego lub mesquite. W pierwszych ośmiu latach przyrasta zaledwie 2,5–4 cm, a kwitnąć zaczyna w wieku około 35 lat. W Parku Narodowym Saguaro koło Tucson ramiona pojawiają się zwykle w wieku 50–70 lat, a w suchszych miejscach może to trwać do 100 lat. Saguaro uchodzi za dorosłe w wieku około 125 lat. Średnio żyje prawdopodobnie 150–175 lat, a biolodzy sądzą, że niektóre żyją ponad 200 lat.
Kwiaty, owoce i żebra
Jego białe, woskowe kwiaty, oficjalny dziki kwiat Arizony, otwierają się po zachodzie słońca między kwietniem a czerwcem i zamykają następnego popołudnia; zapylają je nietoperze, gołębie i pszczoły. Czerwone owoce dojrzewają w czerwcu, a każdy zawiera około 2000 nasion. Tohono O'odham i Pima robią ze słodkiego miąższu syrop, strącając owoce długimi tyczkami z żeber saguaro, zdrewniałych prętów wewnątrz łodygi, które na ubogiej w drewno pustyni służą też jako materiał budowlany.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · nps.gov ↗