Hiacynt wodny (eichhornia): skąd to się wzięło?
Hiacynt wodny pochodzi z dorzecza Amazonki w Ameryce Południowej. Ogrodnicy wywieźli tę pływającą roślinę o liliowych kwiatach daleko od domu i dziś jest jednym z najgorszych chwastów na świecie, dławiącym jeziora i rzeki w całych tropikach.
Pływak z Amazonii
Hiacynt wodny swobodnie pływa po jeziorach i wolno płynących strumieniach. Jego błyszczące liście wyrastają z gąbczastych, bulwiastych ogonków, które utrzymują roślinę na wodzie, a w wodzie zwisają pierzaste, purpurowoczarne korzenie. Jego naturalnym zasięgiem jest dorzecze Amazonki, a naukowo opisano go w 1823 roku z tropików Ameryki Południowej. Dwie przesłanki wskazują właśnie tam: jego różnorodność genetyczna jest największa w Ameryce Południowej i tylko na nizinach jego ojczyzny populacje mają wszystkie trzy formy kwiatów.
Wywieziony dla kwiatów
Wzniesiona łodyga niesie od 8 do 15 efektownych kwiatów, przeważnie od lawendowych po różowe, i to właśnie to piękno go rozprzestrzeniło. Po opisaniu posadzono go w ogrodzie botanicznym w Azji Południowo-Wschodniej. Stamtąd, wrzucony do rzeki, szybko rozprzestrzenił się po tropikalnej Azji. Do 1880 roku dotarł do Europy i od tego czasu trafił do ponad 50 krajów na pięciu kontynentach, często jako ozdoba stawów.
Skąd skojarzenie z Azją Południowo-Wschodnią
W dużej części tropikalnej Azji roślina jest tak pospolita, że wydaje się tam u siebie. Stała się poważnym szkodnikiem od rozlewisk Kerali w Indiach po jezioro Tonle Sap w Kambodży, a ludzie znaleźli dla niej zastosowania: w części Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej gotuje się ją jako warzywo, a w wielu miejscach robi się z niej meble, torebki i kosze. Z dala od Ameryki Południowej ma niewielu naturalnych wrogów, a jej kożuchy potrafią podwoić powierzchnię w tydzień lub dwa.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · riviste.unige.it ↗