Kookaburra (angielskie słowo): skąd to się wzięło?
Słowo „kookaburra” pochodzi ze środkowej części Nowej Południowej Walii, ze śródlądowej Australii. Zapożyczono je z guuguubarra w wiradjuri, języku ludu Wiradjuri, a nazwa naśladuje słynny, podobny do śmiechu głos ptaka.
Nazwa, która naśladuje głos
Wiradjuri to język z rodziny pama-nyunga, tradycyjny język ludu Wiradjuri z Nowej Południowej Walii. Jego słowo oznaczające tego ptaka, guuguubarra, jest dźwiękonaśladowcze: oddaje sam głos. Australian Museum zapisuje ten głos jako donośne „koo-koo-koo-koo-koo-kaa-kaa-kaa”, często wykonywane chórem przez całą rodzinę. Brzmi jak śmiech, ale w rzeczywistości to sygnał terytorialny, który ostrzega inne kukabury, by trzymały się z daleka, i najczęściej słychać go o świcie i o zmierzchu.
Niegdyś „laughing jackass”
Angielscy osadnicy nadali ptakowi najpierw inne nazwy. „Laughing Jack-Ass” („śmiejący się osioł”) pojawia się w 1798 roku w relacji Davida Collinsa o kolonii Nowa Południowa Walia, a w XIX wieku zwykłą nazwą było laughing jackass. Ornitolodzy używali też nazwy „great brown kingfisher”, ukutej w 1782 roku przez Johna Lathama, oraz „laughing kingfisher”. Kookaburra zwyciężyła później: Merriam-Webster datuje jej pierwsze znane użycie w angielskim na 1834 rok, ale dopiero w 1926 roku australijscy ornitolodzy oficjalnie przyjęli nazwę laughing kookaburra.
Zimorodek z dala od wody
Kukabury to duże nadrzewne zimorodki z rodzaju Dacelo i w odróżnieniu od wielu zimorodków nie są ściśle związane z wodą. Kukabura chichotliwa żyje we wschodniej części kontynentalnej Australii, od suchych lasów eukaliptusowych po miejskie parki, i poluje na owady, dżdżownice, żaby, jaszczurki i małe węże, rzucając się na nie z czatowni. Język wiradjuri, który dał jej nazwę, wraca do życia: uczy się go w szkołach, a pomaga w tym pierwszy słownik wiradjuri, wydany w 2005 roku.
Źródła: en.wikipedia.org › Kookaburra ↗ · en.wikipedia.org › Laughing kookaburra ↗ · merriam-webster.com ↗ · australian.museum ↗ · en.wikipedia.org › Wiradjuri language ↗