แม้จะมีชื่อเล่นอย่าง “ไผ่น้ำจีน” แต่ไผ่นำโชคไม่ใช่ไผ่และไม่ได้มาจากจีน มันคือต้นแดรซีนาที่ขึ้นเองตามธรรมชาติในแอฟริกากลาง ตั้งแต่แคเมอรูนถึงคองโก ชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งเป็นเกียรติแก่เฮนรี แซนเดอร์ ผู้ปลูกกล้วยไม้ชาวเยอรมันในอังกฤษ
📍 เทือกเขาทางตอนเหนือของกรีซและแอลเบเนีย
ต้นคองเกอร์ในสนามเด็กเล่นของบริเตนเป็นพืชพื้นเมืองของบอลข่าน ฮอร์สเชสต์นัตป่าเหลือรอดเพียงในป่าบนภูเขาไม่กี่แห่งทางตอนเหนือของกรีซ แอลเบเนีย และบริเวณใกล้เคียง ส่วนที่อื่นทั้งหมดล้วนเป็นต้นที่คนปลูก
📍 จีน
เบญจมาศที่ปลูกตามสวนถูกพัฒนาสายพันธุ์ในจีนมาหลายศตวรรษก่อนจะไปถึงญี่ปุ่น ที่นั่นดอกไม้นี้กลายเป็นตราของจักรพรรดิ ราชบัลลังก์ญี่ปุ่นจึงถูกเรียกว่า “บัลลังก์ดอกเบญจมาศ”
📍 อเมริกาใต้ (บราซิลและประเทศใกล้เคียง)
เฟื่องฟ้า ดอกไม้คู่ระเบียงบ้านแถบเมดิเตอร์เรเนียน แท้จริงเป็นพืชพื้นเมืองของอเมริกาใต้ ขึ้นตามธรรมชาติตั้งแต่บราซิลถึงเปรูและอาร์เจนตินา ชื่อ Bougainvillea ตั้งตามหลุยส์-อ็องตวน เดอ บูแก็งวิล นักสำรวจชาวฝรั่งเศสที่คณะสำรวจของเขาบันทึกพืชนี้ไว้
📍 ภูมิภาคเคป แอฟริกาใต้
ดูเหมือนภาษาดัตช์ แต่ aardvark (“หมูดิน” เพราะมันชอบขุดโพรง) เป็นคำที่เกิดในแอฟริกาใต้ในภาษาแอฟริกานส์ ภาษาที่พัฒนามาจากภาษาดัตช์ของผู้ตั้งถิ่นฐานที่เคป ภาษาอังกฤษยืมคำนี้ไปในปี 1833 และตัวอาร์ดวาร์กเองก็อาศัยอยู่เฉพาะในแอฟริกา
📍 มัฆริบ (แอลจีเรีย โมร็อกโก และตูนิเซีย)
คูสคูสไม่ใช่ธัญพืช แต่เป็นเม็ดแป้งเซโมลินาจิ๋ว ๆ ที่ปั้นด้วยมือแล้วนำไปนึ่ง มันเริ่มต้นจากชนชาวเบอร์เบอร์ในแอฟริกาเหนือ และในปี 2020 แอลจีเรีย มอริเตเนีย โมร็อกโก และตูนิเซีย ได้ร่วมกันขึ้นทะเบียนคูสคูสเป็นมรดกของยูเนสโก
.jpeg/330px-Clementine_Close_Up_(132208599).jpeg)
📍 มิสแซร์กีน (ใกล้โอราน) แอลจีเรีย
เคลเมนไทน์เกิดจากความบังเอิญอันน่ายินดี มันเป็นลูกผสมระหว่างส้มแมนดารินกับส้มหวานที่งอกขึ้นในสวนของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มิสแซร์กีน ใกล้โอรานในแอลจีเรีย และได้รับการตั้งชื่อในปี 1902 ตามภราดาเกลม็อง รอดีเย ผู้ดูแลต้นนี้