Surykatka: skąd to się wzięło?
Surykatki pochodzą z suchych, otwartych terenów południowej Afryki, z regionów Kalahari i Karoo w Botswanie, Namibii i RPA. Te niewielkie mangusty żyją w zżytych grupach, które na zmianę trzymają wartę, a nawet uczą młode polować.
Mangusty suchego południowego zachodu
Surykatka to niewielka mangusta o długości 24–35 cm i masie poniżej kilograma. Żyje w południowo-zachodniej Botswanie, zachodniej i południowej Namibii oraz w północnej i zachodniej części RPA, a do południowo-zachodniej Angoli ledwie sięga. Wybiera suche, otwarte tereny z niewielką ilością roślinności drzewiastej i kamienistym gruntem, od równin Kalahari po suche koryta rzek Karoo, gdzie opady wynoszą średnio poniżej 600 mm rocznie. Grupy chronią się w norach, których stała temperatura osłania je przed skrajnym upałem i chłodem.
Warta na zmianę
Surykatki żyją w grupach liczących od dwóch, trzech do około 40 osobników. Dominująca samica i samiec dają ponad 80 procent młodych, a inni członkowie grupy pomagają je wychowywać. Gdy reszta żeruje, niektóre osobniki stoją na warcie w bezpiecznym punkcie obserwacyjnym i ostrzegają przed orłami, sokołami i wężami ostrym, powtarzanym szczekaniem. Warta nie ma stałego grafiku: badanie z 1999 roku wykazało, że najedzone surykatki po prostu częściej trzymają wartę, więc pełny żołądek czyni dobrego wartownika.
Lekcje ze skorpionami
Surykatki jedzą głównie chrząszcze, ćmy i motyle, ale też jaszczurki, małe ptaki i skorpiony. W 2006 roku badacze z Cambridge pracujący na Kalahari wykazali, że dorosłe uczą młode radzić sobie z taką zdobyczą. Pomocnicy przynoszą najpierw małym młodym martwą lub unieruchomioną zdobycz, często usuwając skorpionowi żądło, a gdy żebrzące głosy młodych zdradzają, że podrastają, podają im coraz więcej żywej. Jeśli młode się waha, pomocnik podsuwa mu zdobycz.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · cam.ac.uk ↗ · doi.org › science.1128727 ↗ · doi.org › science.284.5420.1640 ↗
.jpg/330px-Poecilia_reticulata_-_Guppy%2C_male%2C_cobra-green_morph_(cropped).jpg)
