Woda sodowa (woda gazowana): skąd to się wzięło?
Woda sodowa pochodzi z północnej Anglii. W 1767 roku chemik Joseph Priestley odkrył w Leeds, jak sprawić, by zwykła woda musowała, a w ciągu dwudziestu lat inni zrobili z jego pomysłu interes.
Miska nad kadzią z piwem
Krótko po przesileniu letnim 1767 roku Joseph Priestley przeprowadził się z Warrington do Leeds, do domu obok dużego browaru. Fermentujące piwo wydzielało „powietrze związane”, gaz, który dziś nazywamy dwutlenkiem węgla, i Priestley zaczął z nim eksperymentować. Zawiesił miskę z wodą nad kadzią i odkrył, że woda wchłania gaz i nabiera przyjemnego smaku. Częstował nią przyjaciół i nazywał ją swoim „najszczęśliwszym” odkryciem.
Od broszury do fabryki
W 1772 roku Priestley wydał broszurę „Directions for Impregnating Water with Fixed Air”, czyli wskazówki, jak nasycać wodę powietrzem związanym; gaz uzyskiwał w niej nie z piwa, lecz z kredy i oleju witriolowego, czyli kwasu siarkowego. W 1773 roku Towarzystwo Królewskie przyznało mu Medal Copleya. Priestley miał nadzieję, że musująca woda zapobiegnie szkorbutowi na morzu, czego ona nie robi, a kapitan Cook zabrał w rejs ulepszone wersje jego aparatu. Interes zrobili z tego inni: Thomas Henry z Manchesteru zbudował pierwszą fabrykę, a Johann Jacob Schweppe zaczął rozlewać wodę do butelek w Genewie w 1783 roku.
Dlaczego ludzie obstawiają Niemcy
Niemcy miały wodę musującą na długo przed Leeds, ale tam robiła ją natura. Źródła w Selters, w górach Taunus w Hesji, dają naturalnie musującą wodę mineralną, którą od XVII do XIX wieku rozsyłano w kamionkowych butelkach. W 1787 roku podobno wyeksportowano ponad milion butelek wody z Selters. Miasteczko żyje dalej w słowie „seltzer”, jak Amerykanie nazywają wodę sodową, a „soda” pochodzi od soli sodu, takich jak soda oczyszczona, często dodawanych dla smaku.
Źródła: en.wikipedia.org › Carbonated water ↗ · en.wikipedia.org › Joseph Priestley ↗ · revolutionaryplayers.org.uk ↗ · sciencehistory.org ↗ · en.wikipedia.org › Selters ↗
