Angklung (bambusowy instrument potrząsany): skąd to się wzięło?
Angklung pochodzi z Zachodniej Jawy, ziemi Sundajczyków w Indonezji. Każdy z tych bambusowych instrumentów wydaje po potrząśnięciu tylko jeden dźwięk, więc melodia wymaga całego zespołu grajków, z których każdy włącza się we właściwym momencie.
Bambusowe rurki w ramie
Angklung składa się z dwóch do czterech bambusowych rurek zawieszonych w bambusowej ramie i powiązanych rattanowymi sznurkami. Mistrz rzemiosła struga i przycina rurki tak, by wydawały określony dźwięk, strojony w oktawach, trochę jak dzwonki ręczne. Grający trzyma podstawę ramy jedną ręką, a drugą nią potrząsa, wydobywając powtarzający się dźwięk. Specjalny czarny bambus zbiera się przez dwa tygodnie w roku, kiedy śpiewają cykady.
Wieki muzyki sundajskiej
Angklung narodził się na terenie dzisiejszych prowincji Jawa Zachodnia i Banten, a Sundajczycy grają na nim od wielu stuleci podczas wiejskich obrzędów, takich jak sadzenie ryżu i żniwa. Najstarszy zachowany angklung, Angklung Gubrag, powstał w XVII wieku w Jasindze, w okolicach Bogoru. W Banten lud Baduy wciąż gra na dawnej odmianie, angklung buhun, podczas obrzędu żniw.
Ze wsi do orkiestry
Tradycyjne angklungi grają w skalach pięciodźwiękowych. W 1938 roku Daeng Soetigna, muzyk z Bandungu, zrobił angklungi strojone według zachodniej skali diatonicznej, na których dało się zagrać niemal każdą melodię, a nawet grać w orkiestrze; na jego cześć nazywa się je angklung padaeng. W 1966 roku jego uczeń Udjo Ngalagena wraz z żoną Uum Sumiati otworzył w Bandungu Saung Angklung Udjo, ośrodek poświęcony instrumentowi i jego wytwarzaniu. UNESCO wpisało angklung na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego 18 listopada 2010 roku.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · ich.unesco.org ↗ · guinnessworldrecords.com ↗
