Didgeridoo: skąd to się wzięło?
Didgeridoo pochodzi z północnej Australii, najpewniej z Ziemi Arnhema. Tamtejsi Aborygeni stworzyli tę długą drewnianą trąbę wieki przed przybyciem Europejczyków, a jej głęboki, nieprzerwany burdon słychać dziś na całym świecie.
Wydrążone przez termity
Tradycyjne didgeridoo powstaje z pnia lub gałęzi eukaliptusa wydrążonych przez termity. Wytwórcy szukają drzew, w których żerują termity, i pukają w drewno, żeby usłyszeć, czy pustka będzie rezonować. Drzewo się ścina, oczyszcza wnętrze i zdziera korę, a na węższym końcu często dodaje się ustnik z wosku pszczelego. Większość instrumentów ma około 1,2 metra długości; im dłuższa rura, tym niższy dźwięk. Muzycy podtrzymują burdon dzięki oddechowi cyrkulacyjnemu.
Ile ma lat?
Nikt nie zna jego dokładnego wieku. Malowidło naskalne w Ginga Wardelirrhmeng, na północnym skraju płaskowyżu Ziemi Arnhema, przedstawia grającego na didgeridoo z dwoma śpiewakami, a naskalne wizerunki muzyków datuje się na 1000–1500 lat. Przed kontaktem z Europejczykami na instrumencie grano niemal wyłącznie na dalekiej północy Australii. Jednym z pierwszych europejskich świadectw jest rysunek w książce T. B. Wilsona z 1835 roku, przedstawiający mężczyznę grającego na nim w Raffles Bay, na wschód od Darwin.
Nazwa wymyślona po angielsku
Didgeridoo to nie aborygeńskie słowo. Uważa się, że po angielsku naśladuje brzmienie instrumentu: w 1908 roku „Hamilton Spectator”, gazeta z Wiktorii, wspomniała o „did-gery-do (wydrążonym bambusie)”, a w 1919 roku „Smith's Weekly” pisał, że „didjerry” wydaje dźwięk „didjerry, didjerry, didjerry i tak dalej ad infinitum”. Muzykolożka Alice Moyle doliczyła się prawie tylu nazw, ile jest grup językowych, które na nim grają, w tym yidaki na północnym wschodzie Ziemi Arnhema i mako w zachodniej Ziemi Arnhema.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · theconversation.com ↗
.jpg/330px-%E3%83%AF%E3%82%A4%E3%83%B3_(%E3%82%A6%E3%82%A9%E3%83%B3%E3%83%90%E3%83%83%E3%83%88).jpg)