Siku (flet Pana grany w parach): skąd to się wzięło?
Siku pochodzi z Andów, a najbardziej zadomowiony jest wśród Ajmarów wokół jeziora Titicaca, w Peru i Boliwii. Ten flet Pana jest podzielony na dwie połówki, więc tradycyjnie do zagrania jednej melodii potrzeba dwóch muzyków.
Dwie połówki, jedna melodia
Siku to zestaw bambusowych lub trzcinowych piszczałek różnej długości, związanych w rzędy jak tratwa; każda piszczałka wydaje jeden dźwięk. Dźwięki skali są rozdzielone między dwa rzędy: ira, który ma mniej piszczałek i prowadzi, oraz arka, który podąża za nim. Najczęstsza odmiana, siku ch'alla, ma 13 piszczałek, sześć w ira i siedem w arka. Dwóch muzyków bierze po jednej połówce i na przemian gra kolejne dźwięki; ta technika nazywa się hoketem.
Wielkie zespoły Altiplano
Fletnie Pana należą do najstarszych instrumentów Andów i pochodzą z czasów na długo przed przybyciem Hiszpanów. Wokół jeziora Titicaca społeczności Ajmarów grają na nich podczas świąt w stylu sikuri, przeznaczonym dla dużych grup, zwykle około dwudziestu muzyków grających na siku, przy bębnach wybijających szybki rytm huayño. Siku występują w wielu rozmiarach, a grane razem dają gęste brzmienie, które lubi muzyka andyjska. Mogą się przyłączyć nawet początkujący: dźwięk całej grupy zakrywa drobne błędy.
Muzyczna rozmowa
Instrument ma wiele nazw: siku po ajmarsku, antara w keczua i zampoña po hiszpańsku. Ira opisuje się jako męską połówkę, a arka jako żeńską, i żadna z nich nie może sama dokończyć melodii. Ich wymiana odzwierciedla wzajemność, zasadę dawania i brania, która przenika życie andyjskich wsi. Dziś jeden muzyk często gra na obu rzędach jednocześnie, a współczesne siku stroi się pod muzykę zachodnią, ale wiejskie zespoły wciąż zachowują dawny sposób gry w parach.
Źródła: en.wikipedia.org › Siku (instrument) ↗ · en.wikipedia.org › Sikuri ↗ · clas.osu.edu ↗
.jpg/330px-Anthurim_(9971924733).jpg)
.jpg/330px-Day_13_El_sombrero_esta_listo_(32255918006).jpg)