Whence
Cza-cza (muzyka i taniec)
Muzyka i taniec

Cza-cza (muzyka i taniec): skąd to się wzięło?

Cza-cza (hiszp. cha-cha-chá) pochodzi z Hawany na Kubie. Skrzypek Enrique Jorrín stworzył ją na początku lat 50. XX wieku, sprawiając, że muzyka z sal tanecznych stała się łatwiejsza do tańczenia, a w ciągu kilku lat cza-cza rozprzestrzeniła się do Meksyku, Stanów Zjednoczonych i Europy Zachodniej.

Muzyka łatwiejsza do tańca

Jorrín, urodzony w 1926 roku w Pinar del Río, dorastał w Hawanie i w wieku 12 lat zaczął grać na skrzypcach. Grał w charangach, kubańskich zespołach tanecznych z fletem i smyczkami, a później dołączył do Orquesta América. Na jej potańcówkach zauważył, że wielu ludzi zmaga się z mocno synkopowanymi rytmami danzón-mambo, więc pisał melodie z wyraźnym akcentem na pierwszą mocną część taktu i z jak najmniejszą liczbą synkop. W 1951 roku skomponował w Hawanie „La engañadora”.

Nazwa od stóp tancerzy

Gdy Orquesta América grała nowe utwory w Silver Star Club w Hawanie, tancerze improwizowali potrójny krok, a nazwa cha-cha-chá ma podobno naśladować dźwięk ich stóp szurających po parkiecie. W marcu 1953 roku zespół nagrał „La engañadora”, a na drugiej stronie płyty „Silver Star”, w którego refrenie padała ta nazwa. Do 1954 roku singiel sprzedał się w szacunkowo 13 000 egzemplarzy, co było niesłychane dla jego kubańskiej wytwórni. Na Kubie cza-cza wkrótce przyćmiła mambo i danzón, a szał przeniósł się do miasta Meksyk.

Dlaczego ludzie obstawiają Brazylię

Do 1955 roku muzyka i taniec były popularne w całej Ameryce Łacińskiej, w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej, czemu pomogły telewizja i płyty długogrające. Dziś cza-cza to jeden z pięciu tańców latynoamerykańskich w międzynarodowych turniejach tańca towarzyskiego, więc łatwo zapomnieć o jej kubańskim rodowodzie. Kubański muzykolog Olavo Alén nazywa ją jednak pochodną danzónu, która zachowuje jego strukturę i solowy flet.

Źródła: en.wikipedia.org › Cha cha chá (music) ↗ · en.wikipedia.org › Cha cha cha (dance) ↗ · en.wikipedia.org › La engañadora ↗ · en.wikipedia.org › Enrique Jorrín ↗ · rae.es ↗

Więcej z kategorii: Muzyka i taniec

Rumba kongijska (muzyka)
Muzyka i taniec

Rumba kongijska (muzyka)

📍 Kinszasa i Brazzaville (dwa Konga)

Rumba kongijska ukształtowała się w latach 40. i 50. w Kinszasie i Brazzaville, bliźniaczych stolicach po obu stronach rzeki Kongo, gdy miejscowe zespoły łączyły taneczną muzykę maringa z kubańskim son z płyt błędnie opisanych jako „rumba”. UNESCO wpisało ją na listę w 2021 roku.

Walc (taniec)
Muzyka i taniec

Walc (taniec)

📍 Alpejska Bawaria i Austria

Walc zaczął się w XVIII wieku jako wiejski taniec Alp, w którym wirowali chłopi z Bawarii, Tyrolu i Styrii; nazwa pochodzi od niemieckiego „walzen” – obracać się. Rozsławiły go wiedeńskie sale balowe, choć krytycy długo uważali jego bliski uścisk za nieprzyzwoity.

Ukulele
Muzyka i taniec

Ukulele

📍 Honolulu, Hawaje

Rzemieślnicy z Madery, którzy przypłynęli na Hawaje w 1879 roku, przerobili w latach 80. XIX wieku swoją małą gitarkę machete na ukulele, a król Kalākaua uczynił z niego ulubiony instrument dworu. Hawajska nazwa znaczy mniej więcej „skacząca pchła”.

Więcej z kontynentu: Ameryka Północna

Candlepin bowling
Gra

Candlepin bowling

📍 Worcester, Massachusetts, USA

Candlepin bowling, z cienkimi kręglami i kulą mieszczącą się w dłoni, zaczął się około 1880 roku w Worcester w Massachusetts. W każdej rundzie masz trzy rzuty, a przewrócone kręgle zostają na torze.

Mola (warstwowy panel z wycinanej tkaniny)
Moda

Mola (warstwowy panel z wycinanej tkaniny)

📍 Guna Yala (Wyspy San Blas), Panama

Kobiety Guna wykonują mole, układając warstwami kolorowe tkaniny i wycinając kształty, by odsłonić barwy poniżej. Wzory zaczęły się jako malunki na ciele, a w XIX wieku przeniosły się na tkaninę z handlu; dziś mole zdobią ich bluzki.

Polar
Moda

Polar

📍 Lawrence, Massachusetts, USA

Polar opracowano pod koniec lat 70. w zakładach tekstylnych Malden Mills w Lawrence w stanie Massachusetts, które z poliestrowej tkaniny na śpiworki dla niemowląt zrobiły lekką i ciepłą rywalkę wełny. Polaru nigdy nie opatentowano, więc szybko trafił wszędzie.