Flamboyant (delonix królewski): skąd to się wzięło?
Flamboyant pochodzi z Madagaskaru, gdzie rośnie dziko tylko w suchych lasach na zachodzie i północy wyspy. Zdobił ulice w całych tropikach na długo przed tym, jak w latach 30. nauka dowiedziała się, gdzie rośnie dziko.
Zagadka rozwiązana w 1932 roku
Botanicy nazwali drzewo Poinciana regia w 1829 roku, a od XIX wieku uprawiano je w całych tropikach. Nikt jednak nie wiedział, gdzie rośnie naturalnie. Dopiero w 1932 roku botanik J. Leandri znalazł naturalne skupisko na zachodnim wybrzeżu Madagaskaru. Kew opisuje dziś jego zasięg jako ograniczony do suchych lasów zachodu wyspy: na północ i zachód od masywu Bemaraha oraz w suchym lesie wokół Antsiranany, na południe aż po Darainę.
Drzewo cieniste dla tropików
Drzewo rośnie szybko i rozpościera parasolowatą koronę, dzięki czemu stało się ulubionym drzewem cienistym na ulice i do parków. Jego szkarłatne kwiaty mają około 10 centymetrów średnicy, a górny płatek jest nakrapiany na biało lub kremowożółto; zdrewniałe strąki mogą osiągać ponad pół metra długości. Po drodze zebrało wiele nazw, wśród nich flamboyant, drzewo płomieni, delonix królewski i gulmohar. W niektórych miejscach zdziczało, a w częściach Australii uchodzi za gatunek inwazyjny.
Skąd skojarzenie z Karaibami
Na Karaibach flamboyán to znajomy widok. Jest narodowym kwiatem Saint Kitts i Nevis, pojawia się na wielu portorykańskich obrazach, a portorykańskie miasto Peñuelas nosi przydomek El Valle de los Flamboyanes. Nawet nazwa poinciana pochodzi od rodzaju nazwanego na cześć Phillippe'a de Longvilliers de Poincy, francuskiego szlachcica, który rządził Saint Kitts. Jedyną naturalną ojczyzną drzewa jest jednak Madagaskar, gdzie jego lasy są silnie rozdrobnione przez rolnictwo żarowe, wypalanie węgla drzewnego, wypas i pożary.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · powo.science.kew.org ↗ · florida.plantatlas.usf.edu ↗
