Rooibos (czerwonokrzew): skąd to się wzięło?
Rooibos pochodzi z gór Cederberg w Prowincji Przylądkowej Zachodniej w RPA. Nazwa znaczy w afrikaans „czerwony krzew”, a z igiełkowatych liści tego krzewu powstaje bezkofeinowy czerwony napar, pity dziś na całym świecie.
Krzew z gór Cederberg
Rooibos, Aspalathus linearis, to miotlasty krzew z rodziny bobowatych, należący do fynbosu, „drobnego buszu”, czyli roślinności Przylądka. Rośnie naturalnie na niewielkim obszarze gór Cederberg na północ od Kapsztadu, gdzie lata są gorące i suche, a zimy deszczowe. Występuje na wysokości od 200 do 1000 metrów n.p.m. i zapuszcza korzenie na dwa metry w głąb lub jeszcze głębiej, by dotrzeć do wody. Pozostawiony sam sobie dorasta do 1,5 metra.
Ze zboczy gór na farmy
Najwcześniejsze wzmianki o herbacie rooibos pochodzą z końca XIX wieku i opisują ją jako tradycyjny napój ludzi wywodzących się od Khoi z gór Cederberg. Wspinali się oni w góry, by ścinać liście z dzikich roślin, i tłukli je drewnianymi pałkami lub młotami. W 1904 roku Benjamin Ginsberg, rosyjski imigrant z rodziny kupców herbacianych, zaczął nią handlować, a później sprzedawał ją za granicę jako „herbatę górską”. Od 1930 roku lekarz z Clanwilliam Pieter le Fras Nortier opracowywał metodę uprawy z nasion i dzikie zbiory zastąpiły farmy.
Dlaczego ludzie obstawiają Chiny
Rooibos przyrządza się podobnie jak herbatę, a poza południową Afryką często nazywa się go czerwoną herbatą albo herbatą z czerwonego krzewu. Ginsberg wzorował jego obróbkę na chińskim sposobie wytwarzania czarnej herbaty Keemun, fermentując liście w beczkach. Dziś pocięte liście się miażdży, zostawia w pryzmach do utlenienia, a potem suszy na słońcu, przez co zmieniają kolor z zielonego na czerwony. Ale rooibos nie jest krewnym krzewu herbacianego, Camellia sinensis.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · wipo.int ↗
.jpg/330px-Ring-Tailed_Lemur_(53220204916).jpg)
