Sosna kalifornijska: skąd to się wzięło?
Sosna kalifornijska pochodzi ze środkowego wybrzeża Kalifornii. Dziko rośnie tam tylko w trzech niewielkich drzewostanach oraz na dwóch meksykańskich wyspach, a mimo to stała się jednym z najczęściej sadzonych drzew na drewno na świecie.
Drzewo pasa mgieł
Dzikie sosny kalifornijskie rosną tylko w trzech miejscach w nadmorskim pasie mgieł w środkowej Kalifornii: w hrabstwach San Mateo i Santa Cruz, wokół Monterey i w hrabstwie San Luis Obispo. Odmiana, której igły wyrastają po dwie, a nie po trzy, rośnie na wyspach Guadalupe i Cedros u wybrzeży meksykańskiej Kalifornii Dolnej. Botanik David Don opisał ten gatunek w 1836 roku na podstawie okazów zebranych przez Thomasa Coultera. Jego nazwa, radiata, odnosi się do promienistych wzorów na niektórych szyszkach.
Ulubiona Kalifornijka Nowej Zelandii
Sosna dotarła do Nowej Zelandii pod koniec lat 50. XIX wieku na próbę. Pierwsze odnotowane nasadzenie miało miejsce w 1859 roku na farmie Mt Peel Station w Południowym Canterbury, a szybki wzrost drzew sprawił, że w latach 70. XIX wieku sprowadzano nasiona z Kalifornii. W czasie leśnego boomu lat 20. i 30. XX wieku stała się gatunkiem pierwszego wyboru, bo dobrze rosła na wielu rodzajach gleb. Dziś zajmuje około 1,6 miliona hektarów, blisko 90% plantacji leśnych kraju.
Dlaczego ludzie obstawiają Nową Zelandię
Nowozelandczycy nazywają ją radiata pine, co ukrywa jej kalifornijskie korzenie, i rośnie tam około siedmiu razy szybciej niż w Stanach Zjednoczonych. Hodowla prowadzona od lat 50. XX wieku zmieniła drzewo o kiepskim drewnie, skłonne do rozwidlonych pni, w proste, wysokie drewno użytkowe. Radiata to prawdopodobnie najczęściej sadzony na plantacjach iglak na świecie, głównie na półkuli południowej. W ojczyźnie jej trzem dzikim drzewostanom zagraża rak żywiczny (pitch canker), choroba grzybowa wykryta w Kalifornii w 1986 roku.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · conifers.org ↗ · teara.govt.nz ↗ · envirohistorynz.com ↗
