Bugenwilla: skąd to się wzięło?
Bugenwilla pochodzi z Ameryki Południowej. To kolczaste, jaskrawo ubarwione pnącze rośnie dziko w lasach tropikalnych Brazylii, Boliwii, Paragwaju, Peru, Urugwaju i Argentyny, a do europejskich ogrodów trafiło dopiero na początku XIX wieku.
Zebrana w Rio de Janeiro
Pierwszym Europejczykiem, który opisał tę roślinę, był Philibert Commerson, botanik wyprawy dookoła świata francuskiego żeglarza Louisa-Antoine'a de Bougainville'a w latach 1766–1769. W Rio de Janeiro Commerson i jego asystentka Jeanne Baret zebrali kwitnące pnącze, które nazwał na cześć dowódcy wyprawy. Według Ogrodu Botanicznego w Nowym Jorku zasługa za to znalezisko należy się prawdopodobnie Baret. Nazwę, w formie „Buginvillæa”, po raz pierwszy opublikował botanik Antoine Laurent de Jussieu w 1789 roku.
Do ogrodów świata
Na początku XIX wieku do Europy sprowadzono dwa pierwsze gatunki, Bougainvillea spectabilis i Bougainvillea glabra. Szkółki we Francji i Wielkiej Brytanii wkrótce sprzedawały je nawet do Australii, a Kew Gardens wysyłało wyhodowane przez siebie rośliny do brytyjskich kolonii na całym świecie. Rodzaj liczy około osiemnastu gatunków, ale popularne odmiany ogrodowe pochodzą głównie od zaledwie trzech z nich, B. spectabilis, B. glabra i B. peruviana, krzyżowanych raz po raz. Dziś bugenwilla jest narodowym kwiatem Grenady.
Dlaczego ludzie obstawiają basen Morza Śródziemnego
Bugenwilla wygląda na śródziemnomorskich balkonach jak u siebie, bo odpowiada jej tamtejszy klimat. Uwielbia upał, znosi suszę i słone morskie powietrze, ale jest wrażliwa na mróz, więc uprawia się ją w całym basenie Morza Śródziemnego, a także na Florydzie, w Kalifornii i w południowych Indiach. W swojej ojczyźnie, Ameryce Południowej, ma wiele miejscowych nazw: santa-rita nad La Platą, veranera w Kolumbii, papelillo w Peru i trinitaria na hiszpańskojęzycznych Karaibach.
Źródła: en.wikipedia.org › Bougainvillea ↗ · en.wikipedia.org › Jeanne Baret ↗ · nybg.org ↗ · epubs.icar.org.in ↗
