Karaoke (angielskie słowo): skąd to się wzięło?
Słowo „karaoke” pochodzi z Japonii. Po japońsku znaczy „pusta orkiestra”, czyli śpiewanie do nagranej muzyki zamiast do zespołu na żywo, i obiegło świat razem z maszynami do wspólnego śpiewania, które japońskie bary przyjęły w latach 70.
„Pusta orkiestra”
Karaoke łączy dwa japońskie słowa. Kara znaczy „pusty”, a oke to skrót od ōkesutora, japońskiej formy angielskiego słowa orchestra, więc słowo, które wróciło do angielskiego, miało już w sobie kawałek angielskiego. W Japonii należało najpierw do świata radia i telewizji, gdzie oznaczało tani, gotowy podkład muzyczny na płytach lub taśmach, używany zamiast muzyków na żywo. Słowniki angielskie datują to słowo w angielskim na koniec lat 70.
Z barów Kobe w świat
Daisuke Inoue grał w zespole w barach i klubach Kobe. Gdy klient poprosił go, by zagrał dla niego podczas wyjazdu, na który Inoue nie mógł pojechać, ten wysłał mu zamiast tego taśmę ze swoją muzyką. Od 1971 roku wynajmował barom automaty na monety zbudowane z radia samochodowego, skrzynki na monety i małego wzmacniacza, i te szybko się przyjęły. Nigdy ich nie opatentował. W latach 80. większe japońskie firmy wypuściły maszyny na płyty LaserDisc z tekstami piosenek na ekranie, a karaoke rozprzestrzeniło się po Azji i dalej.
Skąd skojarzenie z Filipinami
Filipiny też mogą poważnie rościć sobie prawo do tej maszyny. Filipiński przedsiębiorca i producent fortepianów Roberto del Rosario zbudował swój Sing-Along System najpierw jako pomoc naukową dla uczniów śpiewu w swojej szkole muzycznej, a od 1975 roku przystosował go do amatorskiej rozrywki. Patenty na niego otrzymał w 1983 i 1986 roku. Takie maszyny wynaleziono prawdopodobnie więcej niż raz, ale nazwa, którą przyjął świat, jest japońska.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · etymonline.com ↗ · wipo.int ↗ · sg.emb-japan.go.jp ↗