แฟชั่น

บูตเวลลิงตัน (รองเท้าบูตยาง) มาจากที่ไหน?

บูตเวลลิงตันมาจากลอนดอน อังกฤษ มันตั้งชื่อตามดยุกแห่งเวลลิงตันคนที่ 1 ซึ่งช่างทำรองเท้าในลอนดอนของเขาดัดแปลงบูตขี่ม้าแบบทหารให้ในต้นศตวรรษที่ 19 ส่วน “เวลลี” ยางกันน้ำตามมาอีกหลายทศวรรษต่อมา

บูตคู่ใหม่ของท่านดยุก

อาร์เธอร์ เวลส์ลีย์ ดยุกแห่งเวลลิงตันคนที่ 1 ให้ฮอบี ช่างทำรองเท้าของเขาบนถนนเซนต์เจมส์ในลอนดอน ดัดแปลงบูตเฮสเซียน บูตทหารสมัยศตวรรษที่ 18 ที่มีพู่ห้อยอยู่ด้านบน บูตแบบใหม่ทำจากหนังลูกวัวนิ่ม ตัดส่วนตกแต่งออก มีส้นสูงราวหนึ่งนิ้ว และกระชับขามากขึ้น สูงถึงกลางน่อง มันทนพอจะใส่ขี่ม้า แต่ก็ดูดีพอจะใส่ในงานกลางคืน บูตคู่หนึ่งที่จอร์จ ฮอบี ทำยังคงเก็บรักษาไว้ที่ปราสาทวอลเมอร์ในเคนต์

จากหนังสู่ยาง

หลังชัยชนะของเวลลิงตันที่วอเตอร์ลูในปี 1815 บูตแบบนี้ก็กลายเป็นแฟชั่นสุดฮิตในสังคมชั้นสูงของลอนดอน สุภาพบุรุษผู้รักชาติเลียนแบบวีรบุรุษสงครามของพวกเขา หนุ่มสำอางอย่างโบ บรัมเมลล์ ก็สวมมัน และมันยังเป็นแฟชั่นหลักของผู้ชายไปจนถึงทศวรรษ 1840 จากนั้นก็ถึงคราวของยาง ในปี 1852 ไฮแรม ฮัตชินสัน ซื้อสิทธิ์ผลิตรองเท้าจากยางวัลคาไนซ์ของชาลส์ กูดเยียร์ และในปี 1853 เขาเปิดโรงงานในฝรั่งเศส ซึ่งชาวนาที่เคยชินกับรองเท้าไม้ต่างรับบูตกันน้ำนี้ไปใช้ทันที

ทำไมคนถึงทายว่าเวลลิงตัน นิวซีแลนด์

เมืองหลวงของนิวซีแลนด์ก็ตั้งชื่อตามบุคคลคนเดียวกัน ผู้ตั้งถิ่นฐานของบริษัทนิวซีแลนด์ตั้งชื่อเวลลิงตันให้เมืองในเดือนพฤศจิกายน 1840 เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านดยุกที่สนับสนุนแผนการของบริษัท ส่วนบรรดาศักดิ์ของท่านดยุกเองมาจากเวลลิงตัน เมืองหนึ่งในซัมเมอร์เซ็ต อังกฤษ ในนิวซีแลนด์ บูตยางถูกเรียกว่า gumboot และเมืองชนบทไทฮาเปเรียกตัวเองว่า “เมืองหลวงกัมบูตของโลก” มีบูตยักษ์ที่ทำจากสังกะสีลอนและการแข่งขันขว้างบูต

แหล่งที่มา: en.wikipedia.org › Wellington boot ↗ · ageofrevolution.waterlooassociation.org.uk ↗ · en.wikipedia.org › Wellington ↗ · en.wikipedia.org › Taihape ↗ · teara.govt.nz ↗

เสื้อผ้าและแฟชั่นอื่นๆ

แฟชั่น

โมลา (ผ้าตัดซ้อนชั้น)

📍 กูนายาลา (หมู่เกาะซานบลาส) ปานามา

ผู้หญิงชาวกูนาทำโมลาด้วยการซ้อนผ้าหลายสีแล้วตัดเป็นรูปทรงเพื่อให้เห็นสีข้างล่าง ลวดลายเริ่มจากการเพนต์ตัวและย้ายมาอยู่บนผ้าค้าขายในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทุกวันนี้โมลาประดับเสื้อของพวกเธอ

แฟชั่น

ผ้าฟลีซ (โพลาร์ฟลีซ)

📍 ลอว์เรนซ์ แมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา

ผ้าฟลีซถูกพัฒนาขึ้นปลายทศวรรษ 1970 ที่มอลเดนมิลส์ โรงงานสิ่งทอในลอว์เรนซ์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งเปลี่ยนผ้าโพลีเอสเตอร์สำหรับถุงห่อเด็กอ่อนให้เป็นวัสดุเบาและอุ่นที่สู้ขนสัตว์ได้ ผ้าชนิดนี้ไม่เคยถูกจดสิทธิบัตร ฟลีซจึงแพร่ไปทุกที่อย่างรวดเร็ว

แฟชั่น

บูตเชลซี (บูตข้างยางยืด)

📍 ลอนดอน อังกฤษ

บูตแบบสวมที่มียางยืดด้านข้างถูกคิดค้นในลอนดอนยุควิกตอเรียโดย เจ. สปาร์กส์ ฮอลล์ ช่างทำรองเท้าของควีนวิกตอเรีย ซึ่งคุยว่าพระนางสวมมันเดินทุกวัน มันเพิ่งได้ชื่อ “บูตเชลซี” ในทศวรรษ 1950–60 เมื่อหนุ่มสาวย่านคิงส์โรดปลุกกระแสมันขึ้นอีกครั้ง

เรื่องอื่นๆ จากยุโรป

เครื่องดื่ม

นมโอ๊ต

📍 ลุนด์ สวีเดน

นมโอ๊ตแบบที่เรารู้จักถูกคิดค้นในต้นทศวรรษ 1990 โดยริคการ์ด เออสเตอ นักวิทยาศาสตร์อาหารแห่งมหาวิทยาลัยลุนด์ในสวีเดน ขณะวิจัยภาวะแพ้แล็กโทส เครื่องดื่มข้าวโอ๊ตมีบันทึกตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 แต่ของเขาเป็นหนึ่งในเจ้าแรก ๆ ที่วางขายเชิงพาณิชย์

สิ่งประดิษฐ์

กระป๋องสเปรย์แอโรซอล

📍 ออสโล นอร์เวย์

เอริก รูทไฮม์ วิศวกรเคมีชาวนอร์เวย์แห่งออสโล ยื่นขอสิทธิบัตรกระป๋องสเปรย์แอโรซอลฉบับแรกในปี 1926 ต่อมาชาวอเมริกันทำให้กระป๋องสเปรย์โด่งดังด้วย “bug bombs” ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่ใช้พ่นยาฆ่าแมลงใส่ยุงพาหะมาลาเรีย

คำศัพท์

Tarantula (คำภาษาอังกฤษ)

📍 ตารันโต อิตาลี

ชื่อนี้มาจากเมืองตารันโตทางใต้ของอิตาลี ถิ่นของแมงมุมหมาป่าชนิดหนึ่งที่ชาวบ้านเชื่อว่าการกัดของมันทำให้เกิด tarantism อาการคลุ้มคลั่งที่ว่ากันว่ารักษาได้ด้วยการเต้นรำ ต่อมาภาษาอังกฤษจึงนำชื่อนี้ไปเรียกแมงมุมขนดกตัวใหญ่ของทวีปอเมริกา