ดนตรีและการเต้น

โชโร (ดนตรี) มาจากที่ไหน?

โชโรมาจากรีโอเดจาเนโร ซึ่งมันเติบโตขึ้นในศตวรรษที่ 19 จากวิธีที่นักดนตรีท้องถิ่นเล่นเพลงเต้นรำนำเข้า โชโรถือเป็นดนตรีป็อปเมืองแนวแรกที่มีลักษณะเฉพาะแบบบราซิล ส่วนใหญ่เป็นดนตรีบรรเลง และแม้จะมีชื่อแบบนี้ ก็มักเร็วและสนุกสนาน

วิธีการเล่น

ในศตวรรษที่ 19 ห้องลีลาศของรีโอเต้นรำตามจังหวะเพลงเต้นรำซาลอนของยุโรป โดยเฉพาะโพลกาที่นิยมในบราซิลตั้งแต่ปี 1844 รวมถึงชอททิชและมาซูร์กา นักดนตรีชาวบ้านของเมืองที่ซึมซับจังหวะแอฟโฟร-บราซิลอย่างลุนดู เล่นทำนองเหล่านี้ด้วยความรู้สึกแบบขัดจังหวะและโหยหวน ตามที่นักประวัติศาสตร์ฌูเซ ฮามุส ตีโญเรา กล่าวไว้ โชโรปรากฏขึ้นราวปี 1870 ไม่ใช่ในฐานะแนวเพลง แต่เป็น “วิธีการเล่น” ต่อมาคำนี้จึงใช้เรียกตัวดนตรีเอง

Choro Carioca ของกาลาดู

เรื่องเล่าเก่าแก่ที่สุดระบุว่าผู้ตั้งวงกลุ่มแรก ๆ คือนักฟลุตโฌอากิง กาลาดู ครูสอนฟลุตที่วิทยาลัยดนตรีหลวง ในทศวรรษ 1870 เขานำวงชื่อ “Choro Carioca” ที่มีฟลุต กีตาร์สองตัว และกาวากินโญ เครื่องสายเล็กสี่สาย นักดนตรีโชโรยุคแรกหลายคนเป็นเสมียนธรรมดาในกิจการไปรษณีย์ โทรเลข และรถไฟ ที่เล่นดนตรีตามงานเลี้ยง บาร์ และงานเต้นรำในบ้าน นักเปียโนชีกีญา กงซากา และแอร์เนสตู นาซาเรท แต่งเพลงไว้มากมาย และพอถึงทศวรรษ 1910 แผ่นเสียงยุคแรกของบราซิลหลายแผ่นก็เป็นเพลงโชโร

ปีชิงกินญากับวงโรดา

นักฟลุตและแซกโซโฟนปีชิงกินญากลายเป็นนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแนวเพลงนี้ เพลง “Carinhoso” ของเขาต่อมามีคนใส่เนื้อร้องจนกลายเป็นเพลงฮิต วิทยุทำให้โชโรแพร่หลายในทศวรรษ 1930 และ 1940 เมื่อแซมบาเมืองครองคลื่นวิทยุในทศวรรษ 1950 และ 1960 โชโรก็ยังมีชีวิตอยู่ในโรดาจีโชโร วงดนตรีแบบไม่เป็นทางการตามบ้านและบาร์ บราซิลฉลองวันโชโรแห่งชาติในวันที่ 23 เมษายน ซึ่งเป็นวันเกิดของปีชิงกินญา และในเดือนกุมภาพันธ์ 2024 Iphan หน่วยงานมรดกของประเทศ ก็รับรองโชโรเป็นส่วนหนึ่งของมรดกทางวัฒนธรรมของชาติ

แหล่งที่มา: en.wikipedia.org ↗ · pt.wikipedia.org ↗ · diariodepernambuco.com.br ↗

ดนตรีและการเต้นรำอื่นๆ

ดนตรีและการเต้น

ฮิปฮอป (ดนตรี)

📍 เดอะบรองซ์ นิวยอร์กซิตี สหรัฐอเมริกา

ฮิปฮอปเติบโตขึ้นในทศวรรษ 1970 และวันเกิดที่รู้จักกันดีที่สุดของมันคือ 11 สิงหาคม 1973 ในงานปาร์ตี้เปิดเทอมที่อาคารอพาร์ตเมนต์ในเดอะบรองซ์ ซึ่งดีเจ คูล เฮิร์ก ชาวจาเมกา เปิดแผ่นเสียงเพลงเดียวกันสองแผ่นบนเครื่องเล่นสองเครื่องเพื่อยืดช่วงกลองที่นักเต้นชอบ

ดนตรีและการเต้น

บลูส์ (ดนตรี)

📍 ภาคใต้ตอนล่าง สหรัฐอเมริกา (ดินดอนสามเหลี่ยมมิสซิสซิปปี)

บลูส์เติบโตจากเพลงของชาวแอฟริกันอเมริกันในภาคใต้ตอนล่างราวทศวรรษ 1860 ราวปี 1903 ดับเบิลยู.ซี. แฮนดี หัวหน้าวงดนตรี ได้ยินมันที่สถานีรถไฟในมิสซิสซิปปี จากชายคนหนึ่งที่เลื่อนมีดไปตามสายกีตาร์ “ดนตรีที่แปลกที่สุดที่ผมเคยได้ยิน”

ดนตรีและการเต้น

มารีเนรา (ระบำผ้าเช็ดหน้า)

📍 ชายฝั่งเปรู (ตั้งแต่ลิมาถึงตรูฮีโย)

มารีเนราคือระบำเกี้ยวพาราสีที่คู่เต้นหยอกล้อกันด้วยการโบกผ้าเช็ดหน้า ในแบบภาคเหนือผู้หญิงจะเต้นเท้าเปล่า มันได้ชื่อนี้ในปี 1879 เพื่อเป็นเกียรติแก่กองทัพเรือเปรู และการประกวดระดับชาติเริ่มต้นที่ตรูฮีโยในปี 1960

เรื่องอื่นๆ จากอเมริกาใต้

แฟชั่น

หมวกปานามา

📍 เอกวาดอร์ (มอนเตกริสตีถึงกวังกา)

หมวกปานามาสานในเอกวาดอร์จากฟางของต้นปาล์มโตกียา มันได้ชื่อผิด ๆ มาเพราะนักเดินทาง รวมถึงนักแสวงโชคยุคตื่นทองที่ข้ามคอคอด ซื้อหมวกนี้ในปานามา ยูเนสโกขึ้นทะเบียนงานหัตถกรรมสานหมวกนี้ในปี 2012

สิ่งประดิษฐ์

ภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดยาว

📍 บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา

การ์ตูนขนาดยาวเรื่องแรกไม่ใช่สโนว์ไวท์ (1937) แต่เป็น El Apóstol ที่กีรีโน คริสเตียนี สร้างขึ้นในบัวโนสไอเรสเมื่อปี 1917 จากภาพแอนิเมชันกระดาษตัด 58,000 เฟรม ฟิล์มชุดเดียวที่มีอยู่สูญหายไปในเหตุไฟไหม้สตูดิโอเมื่อปี 1926

คำศัพท์

Toucan (คำภาษาอังกฤษ)

📍 บราซิลตอนใต้และปารากวัย (ดินแดนตูปี–กวารานี)

Toucan มาจาก tukana ในภาษาตูปี หรือ tukã ในภาษากวารานี ภาษาพื้นเมืองของบราซิลและปารากวัย และเข้าสู่ยุโรปผ่านภาษาโปรตุเกส จะงอยปากใหญ่โตของมันเบาอย่างน่าประหลาดใจ เป็นเสาค้ำกระดูกบางๆ ที่เต็มไปด้วยเคราตินคล้ายโฟม