Akçaağaç şurubu nereden geliyor?
Akçaağaç şurubu Kuzeydoğu Kuzey Amerika'dan, Quebec'ten ve çevresindeki ormanlık bölgelerden gelir. Akçaağaç özsuyunu kaynatıp şurup ve şekere dönüştüren ilk kişiler bölgenin yerli halklarıydı; bugün dünyadaki akçaağaç şurubunun yaklaşık %72'sini tek başına Quebec üretiyor.
Bahar çözülmesinde özsu
Akçaağaçlar kış boyunca nişasta depolar; kışın sonunda ve ilkbaharın başında bu nişasta şekere dönüşür ve özsuyla yukarı çıkar. Kuzeydoğunun yerli halkları onu Avrupalılar gelmeden çok önce kullanıyordu. Algonkin halkları bahar çözülmesinde gövdelere V biçiminde çentikler açar, özsuyu kamışlar ya da ağaç kabuğu boyunca kil kovalara veya huş kabuğundan sepetlere akıtırdı. Soğuk gecelerde onu dışarıda bırakır, üstte oluşan buzu atar, kalanını kil çömleklerde kaynatarak koyulaştırırlardı.
Yerleşimciler özsu almayı öğreniyor
Yerliler, yeni gelen kolonistlere bahar çözülmesinde akçaağaçlardan nasıl özsu alınacağını gösterdi ve 1680'e gelindiğinde Avrupalı yerleşimciler ile kürk tüccarları, kabuğu kesmek yerine burgularla delik açarak akçaağaç ürünleri topluyordu. 19. yüzyıla kadar akçaağaç daha çok bir şeker kaynağı olarak değerliydi, çünkü kamış şekerinin Batı Hint Adaları'ndan ithal edilmesi gerekiyordu. Amerikan İç Savaşı sıralarında ABD'de kamış şekeri öne geçti ve üreticiler çabalarını şuruba yönelttiler.
Quebec'in şeker kulübeleri
1930'lara kadar dünyadaki akçaağaç şurubunun çoğunu ABD üretiyordu. Bugün dörtte üçünden fazlasını Kanada üretiyor; neredeyse tamamı, üreticilerin kotalarla çalıştığı ve federasyonlarının şurup stoku bile tuttuğu Quebec'ten çıkıyor. Bir şeker kulübesinde, yani cabane à sucre'de, bir hacim şurup elde etmek için 20 ila 50 hacim özsu kaynatılır; Kanada'da şurubun en az yüzde 66'sı şeker olmak zorundadır.
Kaynaklar: en.wikipedia.org ↗ · americanindianmagazine.org ↗
