Ahornsiroop: waar komt het vandaan?
Ahornsiroop komt uit het noordoosten van Noord-Amerika, uit Quebec en de bossen eromheen. Inheemse volken uit de regio waren de eersten die ahornsap tot siroop en suiker inkookten, en nu maakt Quebec alleen al zo'n 72% van alle ahornsiroop ter wereld.
Sap bij de voorjaarsdooi
Ahornbomen slaan in de winter zetmeel op, en eind van de winter en begin van de lente wordt dat suiker die in het sap omhoogkomt. Inheemse volken in het noordoosten gebruikten het al lang voordat de Europeanen kwamen. De Algonkische volken sneden bij de voorjaarsdooi V-vormige kepen in de stammen en leidden het sap via rietstengels of schors naar emmers van klei of manden van berkenschors. Ze lieten het in koude nachten buiten staan, gooiden het ijs weg dat zich bovenop vormde en kookten de rest in kleipotten in.
Kolonisten leren tappen
Inheemse mensen lieten de aankomende kolonisten zien hoe ze de ahorns bij de voorjaarsdooi konden tappen, en in 1680 oogstten Europese kolonisten en pelshandelaren ahornproducten; ze boorden tapgaten met een avegaar in plaats van in de schors te snijden. Tot de 19e eeuw werd ahorn vooral gewaardeerd als bron van suiker, omdat rietsuiker uit West-Indië moest worden ingevoerd. Rond de tijd van de Amerikaanse Burgeroorlog nam rietsuiker het in de Verenigde Staten over, en de producenten legden zich toe op siroop.
De suikerhutten van Quebec
Tot de jaren 1930 maakten de Verenigde Staten het grootste deel van de ahornsiroop ter wereld. Nu maakt Canada er meer dan driekwart van, bijna allemaal in Quebec, waar producenten met quota werken en hun federatie zelfs voorraden siroop aanhoudt. In een suikerhut, of cabane à sucre, zijn 20 tot 50 delen sap nodig voor één deel siroop, die in Canada minstens 66 procent suiker moet bevatten.
Bronnen: en.wikipedia.org ↗ · americanindianmagazine.org ↗
