Whence
Herbata
Napój

Herbata: skąd to się wzięło?

Herbata pochodzi z południowo-zachodnich Chin. Krzew herbaciany rośnie dziko na wzgórzach, gdzie chińska prowincja Junnan styka się z północną Mjanmą i północno-wschodnimi Indiami, a herbata była chińskim napojem przez dobrze ponad tysiąc lat, zanim spróbowała jej Anglia.

Od lekarstwa do codziennego napoju

Picie herbaty zaczęło się prawdopodobnie w Junnanie, gdzie liście rodzimego krzewu herbacianego, Camellia sinensis, najpierw parzono jako lekarstwo. Chińska legenda przypisuje odkrycie herbaty mitycznemu władcy Shennongowi, ale najstarszym znanym materialnym dowodem jest herbata znaleziona w zespole grobowym cesarza Jing z dynastii Han, zmarłego w 141 roku p.n.e. Za dynastii Tang Lu Yu napisał „Klasykę herbaty”, wczesną księgę o jej uprawie i parzeniu.

Jak wędrowała herbata

Herbata opuściła Chiny razem z kupcami i mnichami. Liście znalezione w grobowcu w Ngari, w zachodnim Tybecie, pokazują, że około 200 roku n.e. dotarła już na Wyżynę Tybetańską. Japońscy mnisi Saichō i Kūkai przywieźli nasiona herbaty do ojczyzny w 805 i 806 roku, a kapłan zen Eisai przywiózł kolejne do Kioto w 1191 roku. Portugalscy kupcy jako pierwsi Europejczycy sprowadzali herbatę, w XVI wieku, a na początku XVII wieku holenderski statek przewiózł zieloną herbatę do Amsterdamu.

Dlaczego wielu obstawia Anglię

Wielka Brytania przekonała się do herbaty późno. Thomas Garway jako pierwszy sprzedawał ją w Londynie w 1657 roku, a portugalska księżniczka Katarzyna Bragança po ślubie z Karolem II w 1662 roku uczyniła ją modną na dworze. W 1750 roku herbata była już narodowym napojem Brytyjczyków, a mimo to liście wciąż pochodziły z Chin. Wtedy Wielka Brytania zwróciła się ku Indiom: w 1824 roku znaleziono krzewy herbaciane w Assamie, a w 1848 roku Kompania Wschodnioindyjska wysłała botanika Roberta Fortune'a, by wywiózł krzewy herbaciane z Chin do Indii.

Źródła: en.wikipedia.org › Tea ↗ · en.wikipedia.org › History of tea ↗ · pmc.ncbi.nlm.nih.gov ↗ · wals.info ↗

Więcej z kategorii: Napoje

Mleko owsiane
Napój

Mleko owsiane

📍 Lund, Szwecja

Mleko owsiane, jakie znamy, stworzył na początku lat 90. XX wieku Rickard Öste, badacz żywności z Uniwersytetu w Lund w Szwecji, gdy zajmował się nietolerancją laktozy. Napoje owsiane notowano już w XVIII wieku, ale jego był jednym z pierwszych w sprzedaży.

Lassi (napój jogurtowy)
Napój

Lassi (napój jogurtowy)

📍 Pendżab (Indie i Pakistan)

Lassi pochodzi z Pendżabu, rolniczego regionu na północy Indii i w Pakistanie, gdzie jogurt (tradycyjnie z mleka bawolego) miksuje się z wodą oraz z solą i kminem rzymskim albo z cukrem i kardamonem.

Ostfriesentee (herbata z kandyzem i „chmurką” śmietanki)
Napój

Ostfriesentee (herbata z kandyzem i „chmurką” śmietanki)

📍 Fryzja Wschodnia, Dolna Saksonia, Niemcy

Wschodni Fryzowie z niemieckiego wybrzeża Morza Północnego wypijają podobno około 300 litrów herbaty rocznie na osobę – więcej niż ktokolwiek. Mocną mieszankę, głównie assam, nalewa się na grudkę kandyzu, dodaje śmietankę, by utworzyła małą „chmurkę”, i nigdy nie miesza.

Więcej z kontynentu: Azja

Koi (karp ozdobny)
Zwierzę

Koi (karp ozdobny)

📍 Ojiya i Yamakoshi, Niigata, Japonia

Koi po raz pierwszy wyhodowali około 200 lat temu rolnicy z górskich wsi w Niigata w Japonii, którzy hodowali zwykłe czarne karpie na jedzenie. Kolorowe nowe ryby wywołały sensację, gdy pokazano je na wystawie w Tokio w 1914 roku.

Jabłko
Jedzenie

Jabłko

📍 Tienszan, Azja Środkowa

Dziki przodek jabłoni, Malus sieversii, wciąż rośnie w górach Tienszan w Azji Środkowej, gdzie jabłka po raz pierwszy udomowiono, zanim Jedwabnym Szlakiem dotarły do Europy.

Gung-ho (angielskie słowo)
Słowo

Gung-ho (angielskie słowo)

📍 Wschodnie Chiny (Szanghaj–Wuhan)

Gung ho to chińskie gōnghé, skrót od „spółdzielnia przemysłowa”, nazwy chińskiego ruchu z lat 30. XX wieku. Oficer amerykańskiej piechoty morskiej Evans Carlson zrozumiał je jako „pracujmy razem” i uczynił mottem swojego batalionu.