Blues (muzyka): skąd to się wzięło?
Blues pochodzi z Głębokiego Południa Stanów Zjednoczonych, przede wszystkim z Delty Missisipi. Wyrósł z afroamerykańskich pieśni w dziesięcioleciach po zniesieniu niewolnictwa, a potem ukształtował jazz, rhythm and blues i rock and rolla.
Narodzony po niewolnictwie
Blues czerpał ze starszej muzyki afroamerykańskiej: pieśni roboczych, zawołań z pól (field hollers), okrzyków i spirituals. Jego schemat pytania i odpowiedzi oraz „blue notes” mają korzenie w Afryce. Historycy zwykle datują jego pojawienie się na dziesięciolecia po emancypacji w 1863 roku, kiedy byli niewolnicy zostali dzierżawcami płacącymi częścią plonów, a powstały juke jointy, w których można było potańczyć po ciężkim dniu pracy. O wiejskich czarnych muzykach rzadko pisano, więc najwcześniejsze lata bluesa są słabo udokumentowane.
Nóż na strunach
Około 1903 roku kapelmistrz W.C. Handy czekał na pociąg w Tutwiler w Delcie Missisipi, gdy obok niego jakiś mężczyzna zaczął grać na gitarze, przyciskając nóż do strun. Śpiewał „Goin' where the Southern cross' the Dog”, o skrzyżowaniu linii kolejowych w Moorhead, powtarzając ten wers trzy razy do muzyki, którą Handy nazwał „najdziwniejszą, jaką kiedykolwiek słyszałem”. Handy oparł na takich brzmieniach piosenki takie jak „Memphis Blues” i „St. Louis Blues” i zyskał miano „ojca bluesa”.
Dlaczego ludzie obstawiają Chicago
Słynny chicagowski elektryczny blues tworzyli muzycy z Południa. Muddy Waters, Howlin' Wolf, Willie Dixon i Jimmy Reed urodzili się w Missisipi i przenieśli do Chicago w czasie Wielkiej Migracji. Od 1948 roku, kiedy Muddy Waters nagrał „I Can't Be Satisfied”, miasto stało się ośrodkiem elektrycznego bluesa, z gitarą elektryczną, harmonijką, basem i perkusją. W latach 60. XX wieku harmonijkarz Sonny Boy Williamson, pochodzący z Delty, koncertował w Anglii i pomógł zainspirować brytyjski ruch bluesowy.
Źródła: en.wikipedia.org › Blues ↗ · en.wikipedia.org › W. C. Handy ↗ · msbluestrail.org ↗