Zespołowa gra na bębnach taiko (kumi-daiko): skąd to się wzięło?
Zespołowa gra na bębnach taiko, czyli kumi-daiko, pochodzi z prefektury Nagano w środkowej Japonii. Bębny taiko mają wiele wieków, ale zespół grający razem na bębnach różnej wielkości narodził się w 1951 roku dzięki Daihachiemu Oguchiemu, byłemu perkusiście jazzowemu, i jego grupie Osuwa Daiko.
Pomysł jazzowego perkusisty
Oguchi kształcił się w Nagano jako perkusista jazzowy. Krewny dał mu stary zapis muzyki na taiko w notacji, której nie umiał odczytać. Z pomocą innych ją rozszyfrował, ale dla jazzmana rytm wydawał się zbyt prosty. Rozdzielił więc utwór między kilku bębniarzy, każdego na innym taiko, jak części zachodniego zestawu perkusyjnego: wysoko strojony shime-daiko trzymał tempo jak werbel, średnie bębny niosły melodię, a wielki ōdaiko wyznaczał puls.
Z Okai na cały świat
Oguchi założył Osuwa Daiko w 1951 roku w Okai w prefekturze Nagano. Wielu pierwszych członków nie było zawodowymi muzykami i początkowo grali w gospodach i hotelach. Rozgłos przyniosła im telewizja, a zespołowe taiko dotarło do światowej publiczności na igrzyskach olimpijskich w Tokio w 1964 roku. Oguchi pomagał też zakładać grupy za granicą, w tym San Francisco Taiko Dojo, pierwszą w Stanach Zjednoczonych, założoną przez Seiichiego Tanakę w 1968 roku. W 1998 roku Oguchi poprowadził bębniarzy podczas ceremonii zamknięcia igrzysk w Nagano.
Skąd skojarzenie z Tokio lub Kioto
Bębny taiko mają rzeczywiście długą historię. Znaleziska archeologiczne pokazują, że bębny były w Japonii najpóźniej w VI wieku, a gagaku, muzyka dworska, która przyszła przez Chiny i Koreę, używa takich bębnów jak mały kakko i ogromny dadaiko; gagaku wciąż wykonuje się w Pałacu Cesarskim w Tokio. Przez wieki taiko służyły też podczas świąt, w teatrze i na wojnie. Ale zespół bębnów na scenie koncertowej jest młody: Oguchi zbudował go w 1951 roku z tych starszych tradycji.
Źródła: en.wikipedia.org › Taiko ↗ · en.wikipedia.org › Daihachi Oguchi ↗ · en.wikipedia.org › Osuwa Daiko ↗ · inquirer.com ↗
