Whence
Choro (muzyka)
Muzyka i taniec

Choro (muzyka): skąd to się wzięło?

Choro pochodzi z Rio de Janeiro, gdzie w XIX wieku wyrosło ze sposobu, w jaki miejscowi muzycy grali importowaną muzykę taneczną. Uważane za pierwszy typowo brazylijski gatunek miejskiej muzyki popularnej, jest przeważnie instrumentalne i, wbrew nazwie, często szybkie i radosne.

Sposób grania

W XIX wieku w salach balowych Rio tańczono europejskie tańce salonowe, przede wszystkim polkę, popularną w Brazylii od 1844 roku, a także szotysza i mazurka. Miejscy muzycy popularni, przesiąknięci afrobrazylijskimi rytmami, takimi jak lundu, grali te melodie synkopowanie i rzewnie. Według historyka José Ramosa Tinhorão choro pojawiło się około 1870 roku nie jako gatunek, lecz jako „sposób grania”. Dopiero później słowo to zaczęło oznaczać samą muzykę.

„Choro Carioca” Callada

Najstarsze relacje wskazują jako organizatora pierwszych zespołów flecistę Joaquima Callada, nauczyciela gry na flecie w Konserwatorium Cesarskim. W latach 70. XIX wieku prowadził zespół „Choro Carioca” z fletem, dwiema gitarami i cavaquinho, małym czterostrunowym instrumentem. Wielu wczesnych chorões było skromnymi urzędnikami poczty, telegrafu i kolei, którzy grali na przyjęciach, w barach i na domowych potańcówkach. Pianiści Chiquinha Gonzaga i Ernesto Nazareth napisali dużą część repertuaru, a w latach 10. XX wieku wiele pierwszych brazylijskich płyt zawierało choro.

Pixinguinha i roda

Flecista i saksofonista Pixinguinha został największym kompozytorem gatunku; jego „Carinhoso” zyskało później słowa i stało się przebojem. W latach 30. i 40. XX wieku radio szeroko rozpowszechniło choro. Gdy w latach 50. i 60. eter przejęła miejska samba, choro przetrwało w rodas de choro, nieformalnych spotkaniach w domach i barach. Brazylia obchodzi Narodowy Dzień Choro 23 kwietnia, w urodziny Pixinguinhy, a w lutym 2024 roku jej instytut dziedzictwa Iphan uznał choro za część dziedzictwa kulturowego kraju.

Źródła: en.wikipedia.org ↗ · pt.wikipedia.org ↗ · diariodepernambuco.com.br ↗

Więcej z kategorii: Muzyka i taniec

Hip-hop (muzyka)
Muzyka i taniec

Hip-hop (muzyka)

📍 Bronx, Nowy Jork, USA

Hip-hop dojrzewał w latach 70.; jego najsłynniejsze urodziny to 11 sierpnia 1973: impreza na powrót do szkoły w bloku na Bronksie, gdzie didżej Kool Herc z Jamajki puszczał dwie kopie tej samej płyty na dwóch gramofonach, by przeciągnąć partię perkusji, którą kochali tancerze.

Blues (muzyka)
Muzyka i taniec

Blues (muzyka)

📍 Głębokie Południe, USA (Delta Missisipi)

Blues wyrósł z afroamerykańskich pieśni Głębokiego Południa około lat 60. XIX wieku. Około 1903 roku kapelmistrz W.C. Handy usłyszał go na stacji kolejowej w Missisipi od mężczyzny przesuwającego nóż po strunach gitary: „najdziwniejsza muzyka, jaką kiedykolwiek słyszałem”.

Marinera (taniec z chusteczką)
Muzyka i taniec

Marinera (taniec z chusteczką)

📍 Wybrzeże Peru (od Limy po Trujillo)

Marinera to taniec zalotów, w którym partnerzy flirtują, wymachując chusteczkami; w stylu północnym kobiety tańczą boso. Nazwę otrzymała w 1879 roku na cześć peruwiańskiej marynarki wojennej, a krajowy konkurs zaczął się w Trujillo w 1960 roku.

Więcej z kontynentu: Ameryka Południowa

Kapelusz panama
Moda

Kapelusz panama

📍 Ekwador (od Montecristi po Cuencę)

Kapelusze panama plecie się w Ekwadorze ze słomy palmy toquilla. Dostały błędną nazwę, bo podróżni, w tym poszukiwacze złota z czasów gorączki złota przekraczający przesmyk, kupowali je w Panamie. UNESCO wpisało to rzemiosło na swoją listę w 2012 roku.

Pełnometrażowy film animowany
Wynalazek

Pełnometrażowy film animowany

📍 Buenos Aires, Argentyna

Pierwszym pełnometrażowym filmem animowanym nie była Królewna Śnieżka (1937), lecz El Apóstol, zrobiony w Buenos Aires w 1917 roku przez Quirina Cristianiego z 58 000 klatek animacji wycinankowej. Jego jedyna kopia spłonęła w pożarze studia w 1926 roku.

Toucan (angielskie słowo)
Słowo

Toucan (angielskie słowo)

📍 Południowa Brazylia i Paragwaj (ziemie Tupi–Guarani)

Toucan pochodzi od tukana w języku tupi lub tukã w guarani, rdzennych językach Brazylii i Paragwaju, i dotarło do Europy przez portugalski. Jego olbrzymi dziób jest zaskakująco lekki: cienkie kościane wsporniki wypełnione keratyną przypominającą piankę.