Marinera (taniec z chusteczką): skąd to się wzięło?
Marinera pochodzi z wybrzeża Peru, spomiędzy Limy i Trujillo. To taniec zalotów, w którym partnerzy flirtują, wymachując chusteczkami, a w stylu północnym kobieta tańczy boso. Peruwiańczycy uważają go za swój taniec narodowy.
Od zamacueki do marinery
Historycy wywodzą ten taniec z XVII wieku i z połączenia tradycji hiszpańskich, afrykańskich i rdzennych. Pary na wybrzeżu tańczyły zamacuecę, figlarny taniec, w którym mężczyzna i kobieta pozostają osobno, każde z chusteczką w dłoni; swój wkład miały też tondero z północnego wybrzeża i resbalosa. Taniec miał wiele nazw. W marcu 1879 roku dziennikarz Abelardo Gamarra, znany jako el Tunante, przemianował go w swoim felietonie prasowym na marinerę, na cześć peruwiańskiej marynarki wojennej.
Lima, północ i góry
Taniec ma style regionalne. Marinera limeña jest elegancka i niespieszna; to taniec salonowy, w którym kobieta tańczy w butach. Marinera norteña jest szybsza: mężczyzna ma buty, ale kobieta, która przedstawia wiejską dziewczynę, tańczy boso, w sukni podobnej do tych z północnych wiosek z początku XIX wieku. Górskie marinery są wolniejsze i bardziej andyjskie, a kończą się huaynem lub pampeñą. Pierwsza marinera napisana do śpiewu z fortepianem, La concheperla, pochodzi z 1892 roku, ze słowami Gamarry.
Skąd skojarzenie z Argentyną lub Hiszpanią
Hiszpańskie korzenie są prawdziwe: Hiszpania dała gitarę i harfę, a kolonialne tańce balowe, takie jak menuet, wraz z jotą wpłynęły na marinerę. Europejskie rytmy, takie jak fandango, dały też początek innym tańcom Ameryki Południowej, wśród nich gauczowskiemu cielito. Ale ślad prowadzi z powrotem do Peru: argentyński muzykolog Carlos Vega umieścił narodziny zamacueki w 1610 roku w Malambo, dzielnicy Limy.
Źródła: en.wikipedia.org ↗ · es.wikipedia.org ↗ · eltiempo.pe ↗ · expreso.com.pe ↗
.jpg/330px-11_(Unsplash).jpg)
.jpg/330px-Ballet_Slippers_(Unsplash).jpg)
