Angklung (geschud bamboe-instrument): waar komt het vandaan?
De angklung komt uit West-Java, het land van de Soendanezen in Indonesië. Elk van deze bamboe-instrumenten laat maar één noot horen als je het schudt, dus voor een melodie heb je een heel team spelers nodig, die elk op het juiste moment invallen.
Bamboebuizen in een frame
Een angklung bestaat uit twee tot vier bamboebuizen die in een bamboe frame hangen en met rotan zijn vastgebonden. Een meester-ambachtsman snijdt en zaagt de buizen zo dat ze een vaste noot geven, in octaven gestemd, een beetje zoals handbellen. De speler houdt de voet van het frame in de ene hand en schudt het met de andere, wat een herhaalde noot geeft. Het speciale zwarte bamboe wordt geoogst in de twee weken per jaar waarin de cicaden zingen.
Eeuwen Soendanese muziek
De angklung ontstond in wat nu de provincies West-Java en Banten zijn, en de Soendanezen bespelen hem al vele eeuwen, bij dorpsceremonies zoals het planten van de rijst en de oogst. De oudste bewaarde angklung, de Angklung Gubrag, werd in de 17e eeuw gemaakt in Jasinga, in de streek van Bogor. In Banten bespeelt het Baduy-volk nog een oeroude vorm, angklung buhun, bij zijn oogstceremonie.
Van dorp tot orkest
Traditionele angklungs gebruiken vijftonige toonladders. In 1938 maakte Daeng Soetigna, een musicus uit Bandung, angklungs die op de westerse diatonische toonladder waren gestemd, zodat ze bijna elke melodie konden spelen en zelfs in een orkest konden meedoen; te zijner ere heten ze angklung padaeng. In 1966 openden zijn leerling Udjo Ngalagena en diens vrouw Uum Sumiati in Bandung Saung Angklung Udjo, een centrum voor het instrument en het ambacht. UNESCO erkende de angklung op 18 november 2010 als Immaterieel Cultureel Erfgoed.
Bronnen: en.wikipedia.org ↗ · ich.unesco.org ↗ · guinnessworldrecords.com ↗
