K-pop (muziek): waar komt het vandaan?
K-pop komt uit Seoul in Zuid-Korea. De moderne vorm wordt meestal gedateerd op 11 april 1992, toen het trio Seo Taiji and Boys in een Koreaanse tv-talentenjacht “I Know” bracht, een mix van rap en dancepop.
Laagste score, grootste hit
Seo Taiji, die was begonnen in een heavymetalband, richtte de groep in 1992 op met Yang Hyun-seok en Lee Juno, en hun single “I Know” verscheen op 23 maart. In de talentenjacht van MBC in april gaf de jury het nummer de laagste score van de avond. Luisteraars dachten er anders over: het nummer stond een recordaantal van 17 weken achter elkaar op nummer één, een succes dat werd toegeschreven aan de new jack swing-beats, het pakkende refrein en de teksten over de problemen van de Koreaanse samenleving.
Van rapdans tot idoolgroepen
Door de populariteit van het trio bij tieners richtte de muziekindustrie zich op tienerpop, en hun tweede album was de eerste plaat in Korea waarvan meer dan 2 miljoen exemplaren werden verkocht. Lee Soo-man richtte in 1995 SM Entertainment op en ontwikkelde het idoolsysteem: H.O.T. debuteerde in 1996 na een strenge training in zang, dans, etiquette en de omgang met de media. Datzelfde jaar richtte Yang Hyun-seok, inmiddels oud-lid van het trio, YG Entertainment op, en idoolgroepen schoten als paddenstoelen uit de grond.
Waarom men Japan zegt
De term K-pop is de Zuid-Koreaanse tegenhanger van J-pop, en het eerste bekende gebruik ervan was in het tijdschrift Billboard op 9 oktober 1999. Eind jaren 1990 namen Koreaanse talentenbureaus ook een idoolbedrijfsmodel uit de J-pop over, waarbij jonge artiesten werden geselecteerd en getraind. Toch groeide de sound in Seoul, uit Koreaanse muzikanten die westerse dansmuziek, hiphop, R&B en rock mengden, en in Korea zelf noemen veel mensen hun popmuziek nog altijd gayo.
Bronnen: en.wikipedia.org › K pop ↗ · en.wikipedia.org › I Know (Seo Taiji and Boys song) ↗ · koreaherald.com ↗