Lemoniada: skąd to się wzięło?
Lemoniada pochodzi z Kairu. Najstarsze zapiski o tym napoju pochodzą ze średniowiecznego Egiptu, gdzie już na początku XII wieku kupcy sprzedawali i wywozili butelki soku z cytryn z dużą ilością cukru, całe wieki zanim stragany z lemoniadą stały się letnią tradycją w Ameryce.
Sok z cytryn i cukier w Kairze
Cytryny przybyły z dalszego wschodu, ale Egipt znał je już w XI wieku: perski podróżnik Nasir-i Chusrau wspomina o nich w relacji o kraju pod rządami kalifów z dynastii Fatymidów. Dokumenty z kairskiej genizy, archiwum średniowiecznej społeczności żydowskiej miasta, pokazują, że w 1104 roku handel sokiem z cytryn był już znaczny. Butelki qatarmizat, soku z cytryn z dużą ilością cukru, pito na miejscu i wywożono. Historyk kulinarny Clifford A. Wright uważa to za najwcześniejsze pisemne świadectwo istnienia lemoniady.
Z Egiptu na ulice Paryża
W XII wieku Ibn Dżumaj, lekarz na egipskim dworze, napisał traktat „O cytrynie, jej piciu i zastosowaniu” z przepisami na napoje cytrynowe. Lemoniada podążyła do Europy za cukrem i samą cytryną, najpierw jako napój dla bardzo bogatych i bardzo chorych. W XVII wieku Paryż roił się od wędrownych sprzedawców lemoniady, którzy nosili napój w zbiornikach przypiętych do pleców, a w 1676 roku sprzedawała go w mieście kompania „limonadierów”.
Skąd skojarzenie z Ameryką
Lemoniada kojarzy się z Ameryką, bo Ameryka uczyniła z niej symbol. Dziecięce stragany z lemoniadą stały się w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie emblematem lata, a bezalkoholowy napój pasował do ruchu wstrzemięźliwości. Lucy Webb Hayes, pierwsza dama w latach 1877–1881, przeszła do pamięci jako „Lemonade Lucy”, bo w tych latach w Białym Domu nie podawano alkoholu, choć za życia nikt tak jej nie nazywał. Żołnierze i podróżni na pograniczu nosili ze sobą „przenośną lemoniadę”, suchą mieszankę cukru, cytryny i kwasu cytrynowego.
Źródła: en.wikipedia.org › Lemonade ↗ · web.archive.org ↗ · atlasobscura.com ↗ · en.wikipedia.org › Lucy Webb Hayes ↗
